Op straat zijn de verschillen lastiger te negeren. Voor elke vriendelijke winkelmedewerker lopen er twee verslaafden op straat. Voor elk koosnaampje dat de Ieren je geven, word je op straat twee keer om geld gevraagd. En voor elk knap meisje op straat, lopen er vijf dronken rond met minirokjes en blote benen. In de winter. Na vijf dagen ben ik al wat gewend. Ik voel me niet meer schuldig als ik de bedelaars afwijs en ook café het Bloedende Paard blijkt best gezellig te zijn. Maar aan sinaasappel-pindakaas milkshakes zal ik nooit kunnen wennen ben ik bang.

Het leverde me vaak de opmerking op dat ik ‘echt niet dood ga ofzo’, maar ook een hoop sms’jes die de paniek nog een beetje aanwakkerden. Want hoezeer ik alles ook gepland heb (ik heb 1 reisgids gekocht), ik heb nog steeds niks ingepakt. Iets dat ik zelf geen enkel probleem vind, het past immers precies binnen mijn plan.

Wat dat plan is? Het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dan volledig in paniek raken en alles wat ik kan vinden in mijn koffer gooien. Maar dat is schijnbaar niet the way to go. Ik heb ergens wel een lijstje liggen met een aantal dingen die ik moet meenemen. Waar dat lijstje ligt weet ik niet meer, maar ik kan me vaag herinneren dat het woord paspoort erop staat gekrabbeld. En dat is het enige dat je ‘ECHT NIET’ mag vergeten, aldus mijn moeder. En als je moeder het zegt is het waar.

Woensdagmiddag zal de dramatiek zijn hoogtepunt beleven. Dan kun je me vinden op het vliegveld van Eindhoven. Met uitpuilende tas, extra veel niet-waterproof-mascara en een zak uien. Want gehuild zal er worden.

‘Benthem Crouwel wint competitie Faculteit der Rechtsgeleerdheid Radboud Universiteit Nijmegen’, twitterde het architectenbureau gisteren. Aanwezigen bij de nieuwjaarsrede hadden het ontwerp al vluchtig voorbij zien komen in de presentatie van collegevoorzitter Roelof de Wijkerslooth, nu is er meer bekend over het nieuwe Grotiusgebouw: het telt zes verdiepingen en krijgt de grootste collegezaal op de campus.

De totale oppervlakte van het nieuwe gebouw is 12.500 m2 en er zijn vier bovengrondse en twee ondergrondse verdiepingen. Het bevat onder meer een collegezaal voor ruim vijfhonderd studenten, de grootste op de campus. Ter vergelijking: in zaal CC1 van het collegezalencomplex passen 423 studenten en in het Linneausgebouw biedt zaal LIN 2 ruimte aan 390 studenten. De ondergrondse parkeergarage biedt plaats aan 325 auto’s. De faculteit der Rechtsgeleerdheid is de hoofdgebruiker van het pand.

>> Bekijk hier een presentatie met meer beelden.

Eind 2011 start de bouw, waarschijnlijk kan het gebouw eind 2013 in gebruik worden genomen. Met het nieuwe gebouw start de eerste fase van de vernieuwing van de zuidflank van de campus. De keuze is gevallen op het plan van Benthem Crouwel omdat ‘zij de beste aanzetten geven voor de fase van herontwikkeling van het terrein. Het gebouw manifesteert zich niet als een solitair project, maar legt de verbinding tussen het Spinozagebouw, het Bestuursgebouw en de Aula’.

Daarnaast heeft architectenbureau Benthem Crouwel zich het meest uitgesproken over aspecten van duurzaamheid en life-time-costing. Michel ter Berg van het universitair Vastgoedbedrijf: ‘Dat laatste wil zeggen dat ze in de berekeningen niet alleen kijken naar de kosten van de bouw, maar ook naar de exploitatiekosten tijdens de levensduur van het gebouw. En zelfs naar de sloop, hoe het ooit gedemonteerd kan worden en hoe we materialen kunnen hergebruiken. De architect heeft ook goed invulling gegeven aan onze hoge ambitie om het gebouw energetisch goed neer te zetten. Denk bijvoorbeeld aan warmte-koude-opslag en driedubbele beglazing. Maar in alle eerlijkheid: dat hadden alle kandidaten goed gedaan.’

Volgens Ter Berg was vooral de situering van de grote collegezaal doorslaggevend. ‘Die zaal wordt niet alleen gebruikt door de rechtenfaculteit, ook door andere opleidingen. Benthem Crouwel heeft de zaal direct bij de hoofdingang geplaatst, naast het Spinozagebouw. Bij de andere ontwerpen ligt die grote zaal midden in het gebouw en dat is niet handig als er vijfhonderd studenten in en uit komen. Daarnaast is de zaal in het gekozen schetsontwerp half verzonken in de bovenste kelderetage, waardoor studenten alleen via een boveningang kunnen binnenkomen. Dat is ook zo bij de zalen in CC en Spinoza en dit werkt erg prettig voor de sprekers.

Eind 2010 is via Europese Aanbesteding het ontwerpteam geselecteerd. Een commissie onder voorzitterschap van prof. dr. N. Nelissen heeft de plannen beoordeeld van vijf vooraf geselecteerde ontwerpcombinaties. In het winnende ontwerp participeren naast Benthem Crouwel, Karres en Brands Landschapsarchitecten uit Hilversum, Nelissen Ingenieursbureau uit Eindhoven als installatie en bouwfysisch adviseur, Bouwadviesbureau Strackee uit Amsterdam als constructeur en IGG Bouwkostenadvies uit Wassenaar als bouwkostenadviseur.

Daarmee hoopt de NS de drukte in de ochtendspits te verkleinen. Dat is nodig omdat er veel treinen in reparatie zijn die stukgingen in de afgelopen vorstperiode.

Eerder voerde de NS het ‘zoutkaartje’ in. Ook mogen jaarkaarthouders in januari buiten de spits eerste klas reizen. Reizigers met een voordeelurenkaart kunnen ’s avonds na zeven uur met een railrunner-kaartje van 2,50 euro reizen.

Studenten vielen aanvankelijk buiten de boot omdat ze ‘geen contractpartner van de NS’ zijn. De tegemoetkoming aan vaste abonnementhouders zou voldoende effect hebben, was tot vorige week de verwachting van de NS. / HOP

De PvdA in de Tweede Kamer wilde weten of het nieuwe wetsvoorstel waarmee de fraude wordt bestreden ook de hulp van familie of vrienden strafbaar stelt. Dat was aanvankelijk het plan, maar Zijlstra laat weten dat hij ervan afziet na overleg met het Openbaar Ministerie: ‘Het is lastig te bewijzen dat er in dergelijke gevallen sprake is van aantoonbaar bewust gedrag van betrokken familieleden.’

Uit controles in Amsterdam bleek dat er in bijna de helft van de gecontroleerde gevallen sprake was van misbruik. Dat zegt volgens de staatssecretaris vooral iets over de selectie van verdachte adressen. De zogeheten risicoprofielen waarmee dat gebeurde waren kennelijk adequaat. Dit betekent niet dat bijna de helft van alle studenten fraudeert.

Binnenkort hoopt Zijlstra meer te kunnen zeggen over de omvang van het misbruik en de effectiviteit van de adrescontroles tot nu toe. Voormalig minister Plasterk schatte het gefraudeerde bedrag op jaarlijks 27 miljoen euro. / HOP

Vroeger was de McDonalds een kinderwalhalla: je kon er geen gesprek voeren, omdat er altijd wel iemand van 6 naast je zat te huilen omdat hij niet het goede speeltje had gekregen, er waren frietjes en als je uit de ballenbak kwam rollen, plakten er altijd twee rode en een groene aan je gezicht, en als je wegging voelde je je lekker vies, thuis had je immers ook nooit zin in twee stukken karton met geel plastic ertussen.

Het verval van McHemel begon met het vermelden van het aantal calorieën op je onderzetter, niet echt iets waar je blij van wordt als je een Big Mac menu aan het eten bent. Toen kregen we de reclame met dat gekke kind dat om worteltjes vroeg. En nu, nu is het paradijs werkelijk verpest. Bij aankomst op de parkeerplaats zie je het meteen. De gele glijbaan heeft plaatsgemaakt voor een hardhouten patio, de kipwip voor gestileerde boompjes die zo uit een Franse siertuin lijken te zijn weggelopen. Maar binnen, binnen is het nog veel erger. Nadat ik besteld had (het personeel is nog steeds onvriendelijk, gelukkig hebben ze dat aspect authentiek gehouden) ging ik zitten. Niet op een plakkerig houten stoeltje, maar op een laag leren poefje. In de kleur mintgroen. Aan een lange glanzende witte tafel. Boven de tafel hangen grote ronde lampenkappen die een gezellig licht verspreiden.

Maar dat is niet alles. Als ik om me heen kijk zie ik dat er nog veel meer veranderd is. De gele afscheidingen zijn vervangen door houten muurtjes met een bijenkorfmotief. En waar het hoogst haalbare vroeger nog een foto met een plastic Ronald McDonald was, is dat nu een zenboeddhistische way-of-life. Afgaande op de posters op de muur krijg je van de frietjes lang blond haar, een koltrui en een lelijke zonnebril. En ga je nostalgisch mijmerend in de verte staren (waarschijnlijk denkend aan de tijd dat je nog gewoon een ongezonde Happy Meal kon bestellen).

Terwijl ik zit te eten en krampachtig probeer niet te lezen dat ik drie keer mijn dagelijkse hoeveelheid calorieën rond mijn mond heb hangen, lopen er twee opzichters rond. Ze wandelen langs de tafeltjes, schuiven poefjes aan, rapen prulletjes op en maken praatjes met de bezoekers. Op de achtergrond klinken geen schelle piepjes maar natuurgeluiden van een cd die waarschijnlijk bij de Body Shop is gekocht. Ik zie een kind juichen, ze is afgevallen. Als ik wegga voel ik me nog viezer dan vroeger.