Het leverde me vaak de opmerking op dat ik ‘echt niet dood ga ofzo’, maar ook een hoop sms’jes die de paniek nog een beetje aanwakkerden. Want hoezeer ik alles ook gepland heb (ik heb 1 reisgids gekocht), ik heb nog steeds niks ingepakt. Iets dat ik zelf geen enkel probleem vind, het past immers precies binnen mijn plan.

Wat dat plan is? Het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dan volledig in paniek raken en alles wat ik kan vinden in mijn koffer gooien. Maar dat is schijnbaar niet the way to go. Ik heb ergens wel een lijstje liggen met een aantal dingen die ik moet meenemen. Waar dat lijstje ligt weet ik niet meer, maar ik kan me vaag herinneren dat het woord paspoort erop staat gekrabbeld. En dat is het enige dat je ‘ECHT NIET’ mag vergeten, aldus mijn moeder. En als je moeder het zegt is het waar.

Woensdagmiddag zal de dramatiek zijn hoogtepunt beleven. Dan kun je me vinden op het vliegveld van Eindhoven. Met uitpuilende tas, extra veel niet-waterproof-mascara en een zak uien. Want gehuild zal er worden.

De eerste aanwijzing dat De Suffe Muts dé doelgroep is, kreeg ik tijdens het lezen van een reisverslag van een oud-student: ‘Als je niet van kroegen houdt, is er weinig te doen in Dublin. Je zal zelf op zoek moeten gaan naar leuke dingen om te doen.’ Dat. Lijkt. Me. Voor de hand liggend. Met op de bank zitten wachten is nog nooit iemand een social it-girl geworden. Iemand had bijvoorbeeld een tangocursus gevolgd om mensen te ontmoeten. Voor de duidelijkheid: dat is dus leuk.

Dan de ‘accommodations’. Voor wie in een familiaire omgeving wil vertoeven zijn er verschillende gastgezinnen waar je kunt wonen, kreeg ik te horen van de buitenlandcoördinator. Zo heb je Peter en Andrea, een gezellig stel met drie kinderen in de leeftijdscategorie ‘halen het bloed onder je nagels vandaan’. Ze hebben handdoekjes klaarliggen, je kunt met ze ontbijten én er staat elke avond avondeten voor je klaar! Ik kan me voorstellen dat dit best fijn is als je een jaar of 16 bent en met je gastgezin in Duitsland kerstmarkten wilt bezoeken. Maar een student die vier maanden overzee gaat studeren, wil niet tijdelijk door Henk en Ingrid geadopteerd worden. Correct me if I’m wrong.

Ik ben dus hard op zoek naar een appartement in Dublin, het liefst in het centrum, alleen. Mocht ik na drie maanden nog steeds geen vrienden hebben, kan ik altijd nog een tangocursus volgen.

Ik wil daarom hierbij graag een Nobelprijs uitreiken aan de marketingafdeling van de Radboud. Alle eerstejaars zitten nog in de fase dat ze elke week hun moeder bellen om te vertellen hoe het ‘op school’ gaat. En god mam, wat er nu toch is gebeurd. ‘We’ hebben een Nobelprijswinnaar! We kregen allemaal een gebakje. Echt leuk dat ze dat doen, en wat is het toch een instituut he ongelofelijk, een Nobelprijswinnaar toe maar. Kan iemand me vertellen wat het kost om 5300 gebakjes in één nacht te laten bakken?

Een korte achtergrondschets van de demonstratie: sinds afgelopen vrijdag is de antikraakwet een feit. Was het kraken van panden die meer dan 12 maanden leegstonden eerst nog geoorloofd, vanaf 1 oktober 2010 is kraken officieel verboden in Nederland. Wie zich daarna nog schuldig maakt aan het kraken van een leegstaand gebouw kan een gevangenisstraf van maximaal een jaar verwachten; op kraken waarbij geweld wordt gebruikt staat een gevangenisstraf van maximaal twee jaar. Voor veel krakers en sympathisanten, waaronder ook studenten van de Radboud Universiteit, vormde de invoering van deze wet aanleiding voor demonstraties in Amsterdam en Nijmegen.

Op zaterdagmiddag 2 oktober verzamelt een gemengd gezelschap van ruim 500 mensen zich in Nijmegen voor de demonstratie ‘Nood kraakt wet’. ‘De sfeer van de demo was erg positief’, vertelt Els, die uit solidariteit met de krakers deelnam aan de demonstratie. De samenstelling van de groep demonstranten lijkt de vreedzame opzet van het protest te onderstrepen. Niet alleen de verwachte krakers uit Nijmegen en andere steden, maar vooral ook veel sympathisanten spreken zich uit tegen de ‘onzin-wet’ door mee te lopen in de demonstratie; onder hen is naar schatting zo’n 20 procent student. Opvallend veel 30-plussers, solidaire ouders en jonge kinderen maken deel uit van de groep demonstranten. Student scheikunde Joep Bos-Coenraad, die toevallig terechtkomt in het protest, omdat hij vanuit zijn raam wat oproer ziet en besluit polshoogte te nemen, vertelt dat zelfs een wat oudere woningbezitter in net colbert door een opvallend bord (zie foto) op zijn rug zijn solidariteit toont met de krakers. ‘Het merendeel van de mensen was al student-af’, legt hij uit. Op straat komen te staan door het kraakverbod, lijkt dan ook lang niet altijd de belangrijkste motivatie onder de deelnemers te zijn. Els legt uit dat de grote kamernood onder studenten in Nijmegen en andere steden voor haar een belangrijke reden vormt voor haar deelname aan dit protest. Lisse (studente rechten) deelt deze mening: ‘Kraken vormt juist een mooie oplossing voor het tekort aan huisvesting van studenten’. Beide studenten snappen dat de leegstand moet worden aangepakt, maar vinden dat dit ook op een andere manier kan.

Als ruim 500 mensen zich hebben verzameld op het Centraal Station, vertrekt de groep na een motiverende speech en onder begeleiding van livemuziek richting de Waalkade. Als zij rond een uur of drie het centrum van Nijmegen intrekt, is er al een ruime hoeveelheid aan agenten aanwezig. ‘De politie was al voorbereid en stond klaar om in te grijpen’, vertelt Lisse. Gezien de uit de hand gelopen demonstratie in Amsterdam lijken de dienders voorbereid op een onrustig protest. De sfeer in Nijmegen blijft echter gunstig gedurende de tocht door de stad. Pas als de geplande tocht van ‘Nood kraakt wet’ tegen 17.00 uur ’s middags op zijn einde loopt, ontstaat er wat oproer. Volgens Lisse komt dit door onduidelijkheid over het verdere verloop van het protest. De onrustigheden lijken volgens haar door de politie verkeerd te worden geïnterpreteerd, met een wat agressieve benadering van de demonstranten als gevolg, die op hun beurt verontwaardigd reageren. Hoewel er weinig arrestaties worden verricht, gaat het ingrijpen door de agenten en Mobiele Eenheid er hardhandig aan toe, wat leidt tot eveneens agressieve tegenreacties. Het beeld van de dwarse kraker die zich verzet tegen autoriteit lijkt hierdoor volgens de studenten onterecht bevestigd te worden. De aanwezige krakers lijken volgens hen namelijk wel degelijk bereid om zich neer te leggen bij bepaalde regels. ‘Er wordt eerst afgewacht hoe de wet precies ingevuld wordt’, legt Lisse uit. Ze verwacht dat het kraken van leegstaande panden zeker vermindert: ‘De gevangenisstraf en fikse boete die je nu boven het hoofd hangen, houden je echt wel tegen’. Waar al deze dakloze mensen vervolgens heen moeten is een volgende vraag. Het lijkt erop dat de overheid er naast het terugdringen van de leegstand dus nog een probleem bij heeft. Maar ja, nood kraakt wet.

Foto’s: Joep Bos-Coenraad

“De reis van Düsseldorf naar Atlanta heeft 10,5 uur geduurd. Maar nu zijn we dan eindelijk op weg naar New Orleans.”

Tijdens hun verblijf buigen zij zich over onderzoeksvragen rond het beschermen van de Lower Mississippi Delta, die in 2005 werd getroffen door de orkaan Katrina. Denk bijvoorbeeld aan vragen als: Welke strategieën zijn er in de Lower Mississippi Delta toegepast en waarom? Welke strategieën en maatregelen waren, met de wijsheid van vandaag, beter geweest? Hoe kan een intensievere participatie van bewoners, bedrijven en andere belanghebbenden bijdragen aan de strategieën?

Tijdens hun verblijf in New Orleans worden de studenten ook uitgebreid geïnformeerd door medewerkers van Royal Haskoning, die nauw betrokken zijn bij herstel van de delta. Daarnaast bezoeken ze het Nederlandse ingenieursbedrijf Arcadis.

Het beloven een paar interessante dagen te worden. Op hun blog houden de reizigers je graag op de hoogte van hun belevenissen.

De negen studenten in New Orleans zijn:

• Koen van Benthem (Natuurwetenschappen)
• Fortuné Elekonawo (Biologie)
• Tim Janssen (Natuurkunde)
• Mirjam de Klepper (Culturele Antropologie)
• Eva Klever (Politicologie)
• Jana Krutwig (Psychologie)
• Ralf van Oosterhout (Bestuurskunde en Filosofie)
• Ninke Schrijvers (Geneeskunde)
• Anne Voncken (Bedrijfscommunicatie)

Als minpuntje noemt Niels van Boekel de veertien afvallers in het eigen introprogramma; normaal zijn dat er zo’n vijf. ‘Aan het programma heeft het niet gelegen, want dat was niet zwaarder dan andere jaren. Misschien hebben iets te veel studenten te snel een keuze voor onze vereniging gemaakt.’

Ook Ovum Novum blijft groeien, dit jaar tot 340 leden. Ook hier overtreft de aanwas (dit jaar 80 nieuwe leden) het aantal vertrekkers. ‘We groeien al zes jaar op rij, in die tijd hebben we ons ledenaantal verdubbeld’, aldus een opgetogen preses Frans de Vries. Overigens is De Vries niet alleen tevreden over het aantal nieuwe leden: ook de kwaliteit van de nieuwelingen telt. ‘We hebben een heel enthousiaste nieuwe lichting, waardoor we nieuwe dingen kunnen gaan doen.’ De Vries voorziet meer jaarclubs, meer themafeesten en een betere opvulling van de commissies.

In totaal staan er 741 studiebeurzen in het zoeksysteem. Maar ja, herkomstlanden als Andorra of Moldavië kun je bij voorbaat wegstrepen. Als je invult dat je uit Nederland komt, levert dat al een ruime halvering op. En daarmee een beter beeld: 326 beurzen. Vul opleiding en gewenste bestemming in en je krijgt een advies op maat.

Tenminste… als het werkt. Een voorbeeld: wil je als student sociale wetenschappen een half jaar naar Engeland (United Kingdom), dan vindt het systeem niets. Terwijl je daarvoor toch echt een beroep kunt doen op een Erasmusbeurs. Nu valt het ook niet mee om helderheid te scheppen in alle bestaande beurzen en fondsen uit de diverse databases van Nuffic, DAAD en en ÖAD. Dat heeft er onder meer mee te maken dat een op de vijf beurzen vreemde voorwaarden stelt, bijvoorbeeld dat je uit de buurt van Dordrecht moet komen om in aanmerking te komen.

De portal kent dus nog wat kinderziekten. De makers geven zelf ook aan dat de functionaliteit nog niet optimaal is. Desalniettemin gaat de site morgen (vrijdag 17 september) officieel van start.

Op de achtergrond prijkt een megaposter: WORD LID! De vijf verenigingen aangesloten aan het B.O.S. – dus ook de nog niet genoemde Phocas en Argus – organiseren het jaarlijks terugkomende feest, en dat zullen we weten. Een groot projectiescherm met reclame, legio posters, en elk een kraampje met promotieartikelen. Maar wacht eens, prijkte daar aan de deur niet net nog een poster van Phocas, waar er nu een van de Loefbijter hangt? En op een tafel verderop liggen de flyers van Ovum als een nieuwe sedimentlaag over de flyers van Carolus. De concurrentiestrijd is begonnen!

Het verenigingsleven mag niet als enige promotie maken. Er is een Jillz-loungeruimte ingericht, inclusief fijne groepssofa. Wie wil zitten moet eerst even een appel onder zijn bips vandaan vissen. In no-time stapt er een polaroidcamera op ons af. ‘Willen jullie op de foto?’ Nou vooruit dan: ik zet de appel op mijn hoofd en de fotograaf schiet. Net Wilhelm Tell.

Langzamerhand stroomt het gebouw steeds voller met introgroepjes. In het gangpad rijdt een jong manneke met poezenmasker tegen een meisje op. Haar lijkt het niet te deren. Zoveel drank lijkt er echter verder nog niet te zijn geconsumeerd. Zelfs op I Gotta Feeling van de Black Eyed Peas is het dansen tamelijk makjes, en de meisjes die een groepsfoto maken hangen nog lang niet over elkaar heen. ‘Het feest komt nog maar langzaam op gang’, bevestigt een Oviaan. Maar tegen half 12 staat de benedenverdieping behoorlijk vol, en wordt er duchtig meegezongen met Enrique Iglesias. De temperatuur stijgt.

Nu pas komen we erachter dat er op de bovenverdiepingen ook wat te doen is. De bewegwijzering laat te wensen over. Eerst maar even de zaal checken waar een band speelt. Nette overhemden, gele stropdassen, en covers van Guus Meeuwis en Van Morrison. Al snel is duidelijk dat de band er meer staat voor de stemmingmakerij dan de muzikale kwaliteiten, maar de sfeer krijgen ze er dan ook zeker in. Het valt de zangeres te vergeven dat ze tijdens een makkelijk refrein van No Doubt even de songtekst spiekt.

De bovenste verdieping, waar het Goud Fout-gedeelte is, komt het langzaamst op gang. ‘Ja leuk feestje, alleen jammer dat er niemand is’, bevestigt een feestganger die de drukte beneden weer gaat opzoeken. Desondanks staat er een groep geschiedenisstudenten flink te hossen op een skihutversie van Het land van Maas en Waal. Ovum laat zijn gehaaide kant weer zien wanneer een lid me vraagt: ‘Heb je een beetje een leuke week gehad?’ Prima, maar ik loop geen intro. Na een kort beleefdheidspraatje loopt hij naar een groepje eerstejaars met witte Jillz-zonnebrillen.

Tegen enen wordt het duidelijk tijd om het feesten maar over te laten aan de nieuwe eerstejaars. Zelfs de bovenzaal is nu aardig gevuld. Vergeleken met het Beestfeest in Doornroosje, waar de rij om kwart over 8 al tot aan de straat stond, is de concurrentiestrijd misschien verloren. Wat maakt het uit. De doelgroep is er, en heeft veel goede zin meegenomen.

Digitale herrie
Smackdown: een terugkerend feestje. Of een skullcrumbling event, zoals de organisatie zelf graag zegt. Elke keer een andere locatie. Dit weekend is de Smackdown vs. Prspct Party in Waalhalla, een skatecentrum waar sinds kort ook hippe feestjes worden georganiseerd. Smackdown is drum & bass, industrial hardcore en UK-hardcore. Vrijdag met o.a. Limewax, Bryan Fury, Trasher, Element: Destruction en Subwoofer.
Vrijdag 26 februari – Smackdown vs. Prspct Pre Party – vanaf 22.00 – Waalhalla – entree € 7,50.

No drugs but free hugs…
…is het motto van Robin Timmers, organisator van het wekelijkse benefietconcert Party for Peace in Odessa. (Wat doet die joint dan in het Party for peace-promofilmpje?) Aanstaande zondag speelt het Nederlandse bandje Lemon op Party for Peace. Ze hebben zichzelf het label Nedchaster opgeplakt, vanwege invloeden van bands als The Happy Mondays en The Stone Roses uit Manchester. Giel Beelen zei al dat ze ‘lekker klinken’ en dat lieten ze eerder horen op grote poppodia als De Melkweg en Tivoli. De entree is zondag gratis, maar donaties zijn meer dan welkom. Die gaan via de organisatie van Party for Peace rechtstreeks naar stichting BIFAE.
Zondag 28 februari – Benefietconcert Party for Peace – 15.00-17.00 – Restaurant Odessa – entree gratis.

Kiezen
Twee dagen tot de gemeenteraadsverkiezingen. Voor wie nog twijfelt organiseert LUX het verkiezingsdebat Grote ambities in tijden van bezuinigingen? Onder deze pakkende titel praat politiek Nijmegen maandagavond over cultuurbeleid. Aan bezuinigingen ontkomt zelfs de cultuursector niet, maar waar gaan we het voelen? Hannie Kunst (PvdA) in debat met Noël Vergunst (GroenLinks), Henk Beerten (D66), Ben van Hees (Nijmegen NU), Koen Wools (VVD) en Bert Velthuis (SP).
Maandag 1 maart – verkiezingsdebat Grote ambities in tijden van bezuinigingen? – 20.00 uur – LUX zaal 7 – entree: gratis.

Go Short
Volgende maand (van 17-21 maart) is de tweede editie van Go Short – International Short Film Festival Nijmegen. Cultuur op de Campus geeft aanstaande dinsdag alvast een voorproefje met een paar van de beste korte films van Europa. Wat hebben een striptease, Ronald McDonald en een bewakingscamera met elkaar gemeen? Kom kijken naar de komische film Telling Lies van Go Short special guest Simon Ellis en de sciencefictionfilm Strike van Jonas Klinkenbijl.
Dinsdag 2 maart – Go Short Preview – 19.30-21.30 uur – CC3 – Collegezalen Complex – entree € 1,50.