Op straat zijn de verschillen lastiger te negeren. Voor elke vriendelijke winkelmedewerker lopen er twee verslaafden op straat. Voor elk koosnaampje dat de Ieren je geven, word je op straat twee keer om geld gevraagd. En voor elk knap meisje op straat, lopen er vijf dronken rond met minirokjes en blote benen. In de winter. Na vijf dagen ben ik al wat gewend. Ik voel me niet meer schuldig als ik de bedelaars afwijs en ook café het Bloedende Paard blijkt best gezellig te zijn. Maar aan sinaasappel-pindakaas milkshakes zal ik nooit kunnen wennen ben ik bang.

Het leverde me vaak de opmerking op dat ik ‘echt niet dood ga ofzo’, maar ook een hoop sms’jes die de paniek nog een beetje aanwakkerden. Want hoezeer ik alles ook gepland heb (ik heb 1 reisgids gekocht), ik heb nog steeds niks ingepakt. Iets dat ik zelf geen enkel probleem vind, het past immers precies binnen mijn plan.

Wat dat plan is? Het inpakken zo lang mogelijk uitstellen, dan volledig in paniek raken en alles wat ik kan vinden in mijn koffer gooien. Maar dat is schijnbaar niet the way to go. Ik heb ergens wel een lijstje liggen met een aantal dingen die ik moet meenemen. Waar dat lijstje ligt weet ik niet meer, maar ik kan me vaag herinneren dat het woord paspoort erop staat gekrabbeld. En dat is het enige dat je ‘ECHT NIET’ mag vergeten, aldus mijn moeder. En als je moeder het zegt is het waar.

Woensdagmiddag zal de dramatiek zijn hoogtepunt beleven. Dan kun je me vinden op het vliegveld van Eindhoven. Met uitpuilende tas, extra veel niet-waterproof-mascara en een zak uien. Want gehuild zal er worden.

Vroeger was de McDonalds een kinderwalhalla: je kon er geen gesprek voeren, omdat er altijd wel iemand van 6 naast je zat te huilen omdat hij niet het goede speeltje had gekregen, er waren frietjes en als je uit de ballenbak kwam rollen, plakten er altijd twee rode en een groene aan je gezicht, en als je wegging voelde je je lekker vies, thuis had je immers ook nooit zin in twee stukken karton met geel plastic ertussen.

Het verval van McHemel begon met het vermelden van het aantal calorieën op je onderzetter, niet echt iets waar je blij van wordt als je een Big Mac menu aan het eten bent. Toen kregen we de reclame met dat gekke kind dat om worteltjes vroeg. En nu, nu is het paradijs werkelijk verpest. Bij aankomst op de parkeerplaats zie je het meteen. De gele glijbaan heeft plaatsgemaakt voor een hardhouten patio, de kipwip voor gestileerde boompjes die zo uit een Franse siertuin lijken te zijn weggelopen. Maar binnen, binnen is het nog veel erger. Nadat ik besteld had (het personeel is nog steeds onvriendelijk, gelukkig hebben ze dat aspect authentiek gehouden) ging ik zitten. Niet op een plakkerig houten stoeltje, maar op een laag leren poefje. In de kleur mintgroen. Aan een lange glanzende witte tafel. Boven de tafel hangen grote ronde lampenkappen die een gezellig licht verspreiden.

Maar dat is niet alles. Als ik om me heen kijk zie ik dat er nog veel meer veranderd is. De gele afscheidingen zijn vervangen door houten muurtjes met een bijenkorfmotief. En waar het hoogst haalbare vroeger nog een foto met een plastic Ronald McDonald was, is dat nu een zenboeddhistische way-of-life. Afgaande op de posters op de muur krijg je van de frietjes lang blond haar, een koltrui en een lelijke zonnebril. En ga je nostalgisch mijmerend in de verte staren (waarschijnlijk denkend aan de tijd dat je nog gewoon een ongezonde Happy Meal kon bestellen).

Terwijl ik zit te eten en krampachtig probeer niet te lezen dat ik drie keer mijn dagelijkse hoeveelheid calorieën rond mijn mond heb hangen, lopen er twee opzichters rond. Ze wandelen langs de tafeltjes, schuiven poefjes aan, rapen prulletjes op en maken praatjes met de bezoekers. Op de achtergrond klinken geen schelle piepjes maar natuurgeluiden van een cd die waarschijnlijk bij de Body Shop is gekocht. Ik zie een kind juichen, ze is afgevallen. Als ik wegga voel ik me nog viezer dan vroeger.

Zo moet je je telefoonabonnement stopzetten, zorgen dat je een Erasmusbeurs krijgt en dat iemand je bankzaken regelt. Wat niet gemakkelijk is: zelfstandig ondernemer = twee bomen per week in de brievenbus = heel lang zoeken naar iemand die daaraan wil beginnen. Ook moet je zorgen dat je vriendje zo gek op je is dat hij niet vreemdgaat. En nog een kleine 300 andere dingen zoals een expositie organiseren (werk) en een huis vinden in Ierland (ook best handig).

Maar er zijn ook een heleboel dingen wel al geregeld, en dat geeft ook rust. Zo heb ik al een reisgids gekocht (ze hebben een park met 500 herten!), slaap ik de eerste zes dagen gezellig met vijf andere toeristen in een stapelbed, ken ik een homoseksuele dj en iemand die tanden kan bleken. Over prioriteiten stellen gesproken. Voor de nodige dosis historisch besef keken vriend en ik Gangs of New York, voor ons allebei niet echt een rustgevende film. Het verhaal: Ieren vluchten weg uit Ierland, naar New York, maar worden daar bloedig afgeslacht door een Amerikaanse gangleider. Gelukkig is daar Leonardo DiCaprio, en onder zijn leiding komen ze in opstand. En U2 zingt daar dan een liedje over. Bij navraag bleek echter dat geen van de andere studenten die naar het buitenland is gegaan ter voorbereiding een film keken met Leonardo DiCaprio, wat mij toch wel weer een rustgevend gevoel gaf.

Of mijn vriendje op me wacht weet ik niet, maar ik kom wel terug met mooie witte tanden.

De woonkamer zag eruit alsof iemand op de vlucht voor een naderende tornado nog snel zijn zoek geraakte hamster had geprobeerd te vinden. Spullen lagen overhoop, de grond lag bezaaid met blikjes bier. Her en der lagen wat mensen. Een jongen die ik niet kende lag met zijn hoofd in een plantenbak te slapen. Ineens herinnerde ik me de vorige avond weer. Een van mijn vrienden stelde me voor aan een jongen met een valiumverslaving. Het leek hem een uitgelezen kans om het ook eens te proberen. Maar nog meer zag hij het als zijn kans om iemands leven te redden. De jongen had het namelijk in zijn hoofd gehaald om nog naar huis te rijden met de auto. Na drie valiumpillen en een kleine tien liter bier. Ik had weinig zijn in een junkie in mijn woonkamer, maar nog minder zin had ik in het eventuele bloedbad dat de jongen zou veroorzaken. In een flits zag ik nog net hoe hij een auto aan zou rijden met daarin vader en zoon, die net een lieve snoezelige puppy gekocht hadden. Dat kon ik de puppy niet aandoen.

Enfin, de jongen lag zijn valiumroes uit te slapen in de plantenbak. Ik moest naar mijn tentamen. Ik snapte niet wat er stond. Dat deed ik voor die avond ook al niet, dus wat dat betreft was er weinig schade geleden.  Anderhalf uur later was ik klaar: ik kon eindelijk gaan slapen. Het tentamen haalde ik met een 5.6. Voldoende.

Vorige week ben ik aan de statistische analyse van mijn bacheloronderzoek begonnen. In de inhoudsopgave ook wel aangeduid als paragraaf ‘hel’. Ik begrijp het niet, maar dat geeft niet. Ik heb gehoord dat de Jeugd van Tegenwoordig binnenkort weer optreedt.

Nou klonk mijn stem ook wel erg lang door. Waar de rest van Nederland al na de verkiezingen in juni tot zwijgen werd gebracht, heb ik het nog een half jaar kunnen rekken. En wat een half jaar! Zes maanden met de meest bizarre formatie ooit, met gedonder binnen het CDA – en natuurlijk het onvermijdelijke PVV-bashen.

Daarvoor wil ik nog wel mijn excuses maken. Dat was echt niet de bedoeling. Ik had zo graag een andere club aangepakt dan de bende van Wilders – maar ze gaven me de kans niet. Steeds weer stond de PVV in het middelpunt. Was het niet omdat Geert de stekker uit de formatie trok, dan was het wel omdat een fractiegenoot door een brievenbus stond te pissen of een ambtenaar een kopstoot gaf.

En is dat nou erg? Neuh, eigenlijk niet. Ieder volk krijgt de volksvertegenwoordiging die het verdient, zullen we maar zeggen. Als we op brievenbuspissers (hé, mijn spellingscontrole kent dat woord, dus zo gek is het niet) stemmen, dan krijgen we ook brievenbuspissers en aanverwante artikelen. Eindelijk zit er een dwarsdoorsnede van de bevolking in het parlement, waarmee onze democratie ontegenzeggelijk aan kracht heeft gewonnen.

Ik ben dus klaar. Voor nu dan. Want zeg nou zelf, lang kan het toch nooit duren met dit kabinet? De eerste de beste bananenschil kan het einde van het eerste avontuur van Rutte worden, waarmee we weer snelstens in het stemhokje staan. Ik gok erop dat we in 2011 de boel weer opnieuw op zijn kop mogen zetten – en dan ben ik er graag weer bij!

De eerste aanwijzing dat De Suffe Muts dé doelgroep is, kreeg ik tijdens het lezen van een reisverslag van een oud-student: ‘Als je niet van kroegen houdt, is er weinig te doen in Dublin. Je zal zelf op zoek moeten gaan naar leuke dingen om te doen.’ Dat. Lijkt. Me. Voor de hand liggend. Met op de bank zitten wachten is nog nooit iemand een social it-girl geworden. Iemand had bijvoorbeeld een tangocursus gevolgd om mensen te ontmoeten. Voor de duidelijkheid: dat is dus leuk.

Dan de ‘accommodations’. Voor wie in een familiaire omgeving wil vertoeven zijn er verschillende gastgezinnen waar je kunt wonen, kreeg ik te horen van de buitenlandcoördinator. Zo heb je Peter en Andrea, een gezellig stel met drie kinderen in de leeftijdscategorie ‘halen het bloed onder je nagels vandaan’. Ze hebben handdoekjes klaarliggen, je kunt met ze ontbijten én er staat elke avond avondeten voor je klaar! Ik kan me voorstellen dat dit best fijn is als je een jaar of 16 bent en met je gastgezin in Duitsland kerstmarkten wilt bezoeken. Maar een student die vier maanden overzee gaat studeren, wil niet tijdelijk door Henk en Ingrid geadopteerd worden. Correct me if I’m wrong.

Ik ben dus hard op zoek naar een appartement in Dublin, het liefst in het centrum, alleen. Mocht ik na drie maanden nog steeds geen vrienden hebben, kan ik altijd nog een tangocursus volgen.

Een paar highlightjes om even de sfeer te proeven. Biskop sprak over ‘een politieke beweging die niets anders doet dan ressentiment exploiteren’; die bezig was ‘met het stimuleren van boosheid, niet werkelijk geïnteresseerd in oplossingen en zonder ideeën. Een beweging die ook geen oplossingen wil, omdat ze de misstanden nodig heeft om te kunnen blijven schelden en haten (…) Het maatschappelijk ressentiment wordt botgevierd op een zondebok die de schuld krijgt van alles. Tegelijk beschouwt deze beweging zichzelf als het eeuwige slachtoffer van “links” of “de elite”, en koestert ze een diepe weerzin jegens intellectuelen, kosmopolieten en iedereen die en alles wat “anders” is…’ Dit citaat stamt uit 1937, en gaat dus over de nazi’s.

Volgens Biskop kun je die tekst ‘vandaag de dag ook gebruiken’. Pardon? Hier beweert één van 76 Kamerleden die de PVV in het centrum van de macht plaatsen dat we te maken hebben met een fascistische partij! Naar eigen zeggen kreeg hij de handen ook nog redelijk op elkaar voor zijn vergelijking tussen toen en nu.

Zijn die CDA’ers nou helemaal belatafeld? Als ze dit echt menen, dan moet onmiddellijk de stekker uit het kabinet getrokken worden. Dan is ‘Bruin 1’ nog een veel te subtiele benaming voor deze coalitie. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Want als het om de macht gaat, keert een christendemocraat als een Pavlov terug naar zijn rolmodel: de farizeeër.

De overheid lijkt zich wanhopig vast te klampen aan het argument dat langstudeerders vaak ‘luie studenten’ zijn die hun studiepunten het liefst in de kroeg zouden halen. Maar ondertussen zijn er veel meer gedupeerden waar de overheid haar neus voor lijkt op te halen. Hoe kun je verklaren dat langstudeerders gigantische boetes krijgen omdat ze of lang over hun scriptie gedaan hebben, of niet meteen een goede keus hebben gemaakt, of in het buitenland hebben gestudeerd, of een stage hebben gelopen of door omstandigheden niet zo snel kunnen studeren als anderen? 

Het effect van de regel lijkt me dat mensen het zekere voor het onzekere nemen en geen bestuursjaren meer aannemen of extra vakken volgen. Verkeerde studie gekozen? Jammer dan, als je wisselt kost dat je 4600 euro. Ik had mijn tijd in elk geval anders ingepland. Het is een maatregel die ervoor zorgt dat mensen alleen nog maar voor theorie gaan in plaats van voor verdieping. En een maatregel die ervoor zorgt dat universiteiten hun studenten zo snel mogelijk door hun opleiding willen trekken.

Oja, en het mooiste is: de regel gaat volgend jaar met terugwerkende kracht in. Dus berg je, langstudeerder. Wanneer gaan we protesteren?

Bij het invoeren van de enquète bleek dat sommigen de vragenlijst niet zo serieus namen als ik graag gewild had. Zo vond iemand alles onaantrekkelijk, lelijk, ouderwets, zou hij het nooit kopen en vulde hij in dat de telefoon volgens hem een kleine 50.000 euro waard was. Een ander had leerzame opmerkingen aan de vragenlijst toegevoegd als ‘TURKIJE RULE THE WORLD’ en ‘Deze telefoon is vet lelijk’. De meesten konden ook geen Nederlands, althans als ik hun formulier moest geloven. Berbers, Arabisch en Turks ja, maar geen Nederlands. Of ze luisterden 12 uur per dag naar muziek. Of 10 minuten, waarvan anderhalf uur Engelse muziek.

Na een kleine 60 enquètes zie ik het eigenlijk niet meer zo zitten. Ik vermoed een conclusie in de categorie: het interesseerde de respondenten eigenlijk geen ene reet. Mijn groepsgenootje ging daarentegen met een hele stapel telefoonnummers naar huis, dat hadden de jongens voor het gemak maar ingevuld voor het geval er nog vragen waren. Toen ik vorige week het klaslokaal verliet, riepen de jongeren me nog lief achterna: je krijgt vast een acht! Ja, vast.