Ierland is een land van tegenstellingen. Weliswaar niet zo extreem als in India of de Verenigde Staten, maar toch. Het eerste waaraan je dit merkt zijn de namen van de pubs. Elke kroegnaam is een tegenstelling op zich. En voor elke kroegnaam is er een speciale formule, die gaat ongeveer zo: bijvoeglijk naamwoord waar je niet gelukkig van wordt + random zelfstandig naamwoord (het liefst zacht of fluffy) = namen als ‘Bleeding Horse’ of ‘Hairy Apple’. Heel uitnodigend. Lees verder…
Jacqueline’s laatste jaar: Dramatiek
Ik ben dol op dramatiek. Zo stond ik vrijdag in de kroeg voor mijn ´allerlaatste vrijdagmiddagborrel´, was ik zaterdagavond op een technofeest in Trouw om ´voor het allerlaatst´ nog even te dansen en lag ik gisteren in bed met mijn ´allerlaatste´ oer-Hollandse kater. Gevolgd door ‘het allerlaatste’ romantische etentje met het vriendje. Lees verder…
Jacqueline’s laatste jaar: McHemel
‘Gym en Fun’ staat er heel groot op de deur. Erachter rennen kinderen rond met een bal in hun handen, anderen staan op een ijzeren weegschaal waarna hun gewicht in rode lichtgevende letters verschijnt op de muur voor ze. De McDonalds is niet meer wat hij geweest is.
Jacqueline’s laatste jaar: stress
Het is drie januari, en dat betekent dat ik nog ongeveer twee weken heb voordat ik naar Ierland verhuis. Wat weer betekent dat ik nog ongeveer twee weken heb om te kijken of je zo’n periode van stress kunt overleven als mens. Want je moet nogal wat regelen voor je naar het buitenland verhuist. Lees verder…
Jacqueline’s laatste jaar – Paragraaf ‘Hel’
Ooit leek het me een goed idee om tot half 7 ’s ochtends uit te gaan. Dat lijkt me wel vaker een goed plan, maar meestal heb ik dan de volgende dag vrij. De bewuste nacht trad De Jeugd van Tegenwoordig op in Doornroosje. We werden dronken. We gingen naar de Billabong. We werden heel dronken. Nadat de zon was opgekomen vielen we in bed neer. Anderhalf uur later werd ik wakker. Met nog een half uur te gaan tot mijn statistiektentamen begon.
De stem van Van der Heiden – Tot gauw!
Aan alles komt een eind. Ik weet het, het is een dooddoener, maar die zijn er niet voor niets. Aan alles komt een eind, zo ook aan ‘De stem van Van der Heiden’. Zoals iedereen weet, moet je op je hoogtepunt stoppen. Alleen ik wist dat niet en ben nog even doorgegaan, hopende dat het hoogtepunt nog kwam. Maar nee. Vergeefse hoop. Dit is – voorlopig althans – de laatste keer dat mijn stem hier klinkt. Lees verder…
Jacqueline’s laatste jaar: Dublin
Dublin staat over het algemeen niet bekend als cool en happening, met hun gingers en Guinness. En ook de Ierse universiteit doet niet echt moeite om te laten lijken alsof het een place to be is. De buitenlandcampagne van de universiteit lijkt meer gericht op De Suffe Muts. De Suffe Muts studeert, heeft als hobby’s puzzelen en leuke dingen doen en vindt het kijken van Jurassic Parc eigenlijk al avontuurlijk genoeg.
De stem van Van der Heiden: Braak
’t Is er natuurlijk de tijd van het jaar voor, om bisschoppen aan het woord te laten. Zelf kruip ik de laatste dagen gaarne in de huid van de heilige Nicolaas, de CDA-fractie hijst liever Sint Jack op het schild. Jack Biskop, sinds de beëdiging van het kabinet weer Tweede Kamerlid, mocht deze week de opening van de fractievergadering leiden. Niet met gebed, zoals je bij die club zou verwachten, maar met een paar mooie citaten. En niet zomaar citaten, nee puttend uit het werk van Menno ter Braak.
Jacqueline’s laatste jaar: Langstudeerders
Het is besloten: studenten gaan 3000 euro boete betalen voor elk jaar dat ze te lang studeren. Één extra jaar is toegestaan en kost het gewone bedrag van 1600 euro collegegeld. Voor elk jaar dat iemand langer studeert, stijgt het collegegeld 187,5 procent. Ook onderwijsinstellingen krijgen 3000 euro minder subsidie, per student per jaar. Een dramatische maatregel als je het mij vraagt.
Jacqueline’s laatste jaar: Hoezo lief
Wat zei ik vorige week ook alweer? Oh ja, dat ik de schattige roofdieren (lees: de zestienjarige scholieren uit Slotervaart) die de enquète voor mijn bachelorscriptie invulden wel leuk vond. Ze vulden de vragenlijst namelijk heel lief in, op Hassan na, die achterstevoren op zijn stoel zat te overleggen met de jongen achter hem, en Halina die me continu aankeek alsof ze me nog liever wilde wurgen dan ook maar een penstreep op papier zetten. Maar op dat lief moet ik terugkomen, nu ik de ingevulde lijsten heb gezien…
