Ik lijd aan kerstonzekerheid: een soort hysterische onzekerheid die toeslaat naarmate er meer kitcherige kerstmannen en lichtjes op straat verschijnen. Dit syndroom slaat toe op het moment dat je beseft dat je nog maar veertien dagen hebt om goede voornemens te bedenken (gezonder eten en minder kleding kopen), na te denken over afgelopen jaar en oja, je moet ook ineens om je naasten gaan geven. Lees verder…

Nooit gedacht dat ik het nog eens zou zeggen, maar: wat geeft lesgeven een kick. Vorige week vrijdag ging ik naar mijn oude middelbare school om te vertellen over Bedrijfscommunicatie. En het is eng om voor een klasje kritische vijfdejaars te staan (en dan vooral kritisch op een ‘OmG, check hA4r’-manier). Lees verder…

Op mijn column van vorige week kreeg ik nogal wat commentaar. Huilende docenten, gefrustreerde bedrijfscommunicatiestudenten die het met me oneens waren en buitenstaanders die riepen dat ‘het allemaal toch niet zo erg kan zijn’. Het was zogenaamd te heftig, genadeloos hard en buitengewoon kritisch. Er werden kringgesprekken gehouden, een crisisteam werd opgericht. Tsja, de waarheid is hard. Maar omdat ik geen genadeloze bitch ben, zal ik ook eens aan mijn eigen borsten zitten (het moet maar eens gedaan zijn met die oud- Hollandsche spreekwoorden, ik pleit voor vernieuwing!) en toegeven: wij, studenten, zijn niet de aller-aller-gemotiveerdsten ter wereld. Lees verder…

Vorige week kwam mij ter ore dat Bedrijfscommunicatie aan de Radboud op nummer 1 staat in de Elsevier ranglijst voor beste opleidingen van Nederland. Volledig terecht naar mijn mening. Ik wilde ontdekken hoe dit, ongetwijfeld perfecte, onderzoek uitgevoerd was en besloot naar de onderzoeksmethode te kijken. Lees verder…

Aan het begin van het collegejaar vroeg ik me af hoe ik het zou vinden. Van mijn Amsterdamse stageplek met haar koffie/espresso/driegangen apparaat naar de koffiemachines in het Erasmus, van het kantoor naar de collegezaal en van literaire festivals organiseren naar tentamens leren.
Ik vind het heerlijk. Lees verder…

In een studentenhuis wonen is leuk. Elk moment van de dag is er iemand thuis om mee te praten, om pasta mee te halen en op te eten, om je deur open te maken met een mes als je weer eens je sleutel vergeten bent (dat overkwam me net) en er is altijd genoeg alcohol in huis. Er is ook altijd iemand die graag die alcohol met je wil opmaken. Maar er is één probleem: er is ook elke periode een tentamen dat gehaald moet worden. En dat gaat niet samen met al het bovenstaande. Lees verder…

De nota Studierendement die een tijdje geleden uitkwam, had net zo goed de nota Fuck de studenten kunnen heten (waar het zo ongeveer op neerkomt). Het had niks uitgemaakt, omdat geen enkele student hem leest. En dat is niet zo handig, omdat er zeg maar best wel heel erg veel belangrijke maatregelen in staan. Zoals de P-in-2 en B-in-5 regelingen waarbij je al je studiepunten verliest als je langer over je studie doet dan toegestaan. Lees verder…

In het derde jaar bedrijfscommunicatie weten ze van gekkigheid niet meer zo goed wat ze ons moeten leren. Daarom is onderzoeksverslagen lezen zo ongeveer het enige dat we nog doen. Onderzoeken naar spelfouten, sollicitatiebrieven of half-Engelse zinnen als ‘shop till you drop op onze beautymiddag’ in glamourblaadjes. Bedenk het en wij hebben het gelezen. En het mooie van deze onderzoekjes is dat ze af en toe zulke heerlijke reacties uitlokken.
Lees verder…

De huizenterreur is voorbij. No more razzia’s. Geen huisbazen die plotseling in je gang staan terwijl je staat te douchen. Geen deuren die wagenwijd open staan als je thuis komt. Geen dikke man in je woonkamer die zeurt dat het te warm is. Geen dreigementen meer nadat ik op Voxlog schreef dat ons huisje op een woonwagen leek. Geen boze telefoontjes meer dat we onkruid moeten wieden, afwassen en ons bed opmaken. Niet meer voor 12 uur ’s middags moeten mailen wanneer er een logé komt. Niet meer antikraak wonen!
Lees verder…

Een opengewerkt plafond, rode bar en design stoelen. Lange, zwarte tafels waar je laptop ingestoken kan worden en barkrukken voor de hoge ramen. Er trippelt een blazer voorbij, even later een kokerrok en een high-waist broek. Buiten staan een paar streepjesshirts met een Tom Ford op hun neus een sigaret te roken. Het kan dus wel.
Lees verder…