Een zielige moeder bij Extreme Home Makeover en ik zit te huilen, en een klein miauwend poesje onder de trap maakt dat ik me ter plaatse zelf van de trap wil werpen: ik ben nogal gauw geraakt. Voor andere mensen is het terugkomen van vakantie vaak heerlijk, terwijl ik in een heftige after-vakantiedip beland. Een niet te onderschatten probleem. Na 10 dagen ‘beaucoup de vin’ in Zuid-Frankrijk voelde ik me enigszins verloren toen ik terug was in Nederland.
Op het moment dat ik ‘Nederland 1 km’ zie staan verval ik ogenblikkelijk in een tsunami van zelfmedelijden. Niet alleen mijn vrienden konden niets goed doen (die waren allemaal alweer aan het werk en ik niet: oh mijn god ik ben een sociale outcast). Zelfs de winkels in mijn straat werden finaal afgeschreven. ‘Harry’s Feestartikelen!’, er is helemaal geen feest in mijn leven. Ook ‘Kapsalon Shiny Hair’ moest het bezuren, ik heb immers geen shiny hair.
Het rare van heel veel tijd, is dat je er vaak weinig mee doet. Wanneer ik tussen mijn colleges een paar uur vrij heb, ga ik met alle liefde naar de bibliotheek om te studeren. Als ik vakantie heb moet ik daar speciaal voor opstaan, haha ja hoor. Ik ben in de week na mijn vakantie vaak nog te lui om te ontbijten, laat staan om op te staan. Want wat moet ik immers nu doen dat vanavond niet kan? Ik ben helemaal alleen op de wereld. (Denk ik er dan melodramatisch achteraan.)
Een lichtpuntje in de duisternis was de opening van het Academisch Jaar vorige week. Ik kon weer op tijd opstaan! En ontbijten! Eindelijk weer menselijk contact! Zelfs de vreselijke flyers die je elke dag aan je fiets gebonden vindt, maken dat ik me gewaardeerd voel. En zelfs het beginnen aan mijn bachelorscriptie deze week geeft me goede zin. Eens kijken of dat volgende week nog steeds zo is.