Dat wordt lachen, met dat paarse pluskabinet-Rutte. De informateurs gaan voor een regeerakkoord op hoofdlijnen met veel vrije kwesties. Over die vrije kwesties mag de Kamer dan, ongebonden, oordelen. Dat klinkt reuze democratisch, dualistisch en spannend – en dat is het natuurlijk ook. Maar het klinkt vooral ook heel erg riskant.
Eerst gaan de leiders van VVD, PvdA, GroenLinks en D66 eens bakkeleien over wat er in het regeerakkoord komt en wat niet. En wat zou er in het akkoord komen? Natuurlijk die zaken waarover ze het gemakkelijk eens worden. Waar ze het niet over eens worden, dat wordt aan het vrije politieke spel in de Kamer overgelaten. Da’s logisch, om Cruijff maar eens te citeren. Maar het is wel een morbide vorm van logica die heel fataal kan uitpakken.
Er zijn nogal wat onderwerpen waarover de onderhandelende partijen flink van mening verschillen. De immigratiestop voor kansarme allochtonen, om er maar een te noemen die nogal gevoelig ligt. Of de flexibilisering van de arbeidsmarkt, die de PvdA de gehele vorige kabinetsperiode heeft gesaboteerd. Of de invulling van het totaalpakket aan bezuinigingen straks. En ga zo maar door. Stuk voor stuk explosief van karakter, en stuk voor stuk vrijwel onmogelijk om overeenstemming over te bereiken in deze coalitie.
Dus gooien we ze maar los de Tweede Kamer in. Op alle terreinen is er wel een wisselende meerderheid te vinden die tot een oplossing zal komen. Die immigratiestop is best te regelen met PVV en CDA. Dus die komt er. Maar zullen Cohen, Halsema en Pechtold verbonden willen blijven aan een kabinet dat zo’n beleid moet uitvoeren? Lijkt me uitgesloten, dan hadden ze het wel opgenomen in het regeerakkoord.
Eigenlijk zouden juist de dingen waarover ze het niet zo snel eens kunnen worden in het regeerakkoord moeten komen. Niet voor niets wordt een regeerakkoord wel ‘gestold wantrouwen’ genoemd. Maar ja, dan komt dat kabinet er nooit. Op deze manier komt het er wel, maar zal het geen lang leven beschoren blijven. En ben ik weer snel terug als columnist…