Het heeft wat weg van een kleuterschoolplein. Dreinende kinderen, die elkaar de schuld geven. ‘Niemand wil met mij spelen’, roept Geert. ‘Ik heb heel veel vriendjes, wel anderhalf miljoen, en die vinden allemaal dat ik mee mag doen. Maar die stomme piespoeppiemel van een Maxime legt er een cordon sanitaire omheen! En jij vond dat ook stom van Maxime, hè Mark?’
Dat vond Mark eerst eigenlijk ook, maar Mark vond plotseling iets heel anders. Mark had door dat als hij Geert bleef steunen, het wel heel lastig zou worden om met de andere kinderen te gaan spelen. En dus draaide Mark het maar eens om. ‘Je mag best meespelen hoor Geert, maar dan moeten jij en ik eerst samen afspreken welk spel en met welke spelregels. Als wij er samen uit zijn, doet Maxime heus wel mee. Maar dat wil jij niet, en dan kies je er zelf voor om niet mee te mogen doen.’ En hij maakte het nog bonter. ‘Wees nou eens een vent’, voegde hij Geert toe.
Dat moest Mark nodig zeggen! Mark had nog nooit een meisje gezoend, maar riep nu Geert op om een vent te zijn. ‘Wacht maar af’, riep Geert, ‘dit is de laatste stuiptrekking van deze oude kleuterschoolkliek. Straks heb ik nog meer vriendjes, en dan bepaal ik lekker wie er mee mag spelen.’ Want diep in zijn hart wilde Geert helemaal niet meespelen, niet zo lang hij de regels niet kon bepalen.
En dan stonden er ook nog wat pestkoppen omheen die riepen dat Mark en Maxime toch maar met Geert moesten gaan spelen. Terwijl ze alleen maar Geert op zijn bek wilden laten gaan omdat je met hem helemaal niet goed spelen kunt.
Tja, op zo’n moment mis je toch een doortastende kleuterjuf die de belhamels even bij de oren neemt en ze op hun plaats zet. Zo’n juf die doorheeft dat er ook mensen rond het schoolplein wonen die het schouwspel gade slaan. En alleen nog maar denken: ‘dat stelletje gekke henkies daar verrabbezakt het aanzien van het hele onderwijs.’ Mooi hoor, zo’n spoeddebat over een mislukte informatiepoging…