Eén van de meest hilarische televisieaankondigingen van de afgelopen tijd is de presentatie van het nieuwe BNN-programma ‘Rutte zoekt vrouw’. De jongerenzender vindt dat het tijd wordt dat onze wellicht aanstaande premier een first lady vindt. Nog los van de vraag of Rutte inderdaad een vrouw wil – waarom heet het niet genderneutraal ‘Rutte zoekt partner m/v’? – denk ik dat de VVD-leider op dit moment niet zozeer behoefte heeft aan een vrouw, maar meer aan lef. Guts, balls, cojones. En niet alleen hij, trouwens, maar ook Cohen.
Want de angst regeert bij afwezigheid van een echt kabinet. De fractievoorzitters schieten mogelijke regeercombinaties sneller af dan Rosenthal ze kan bedenken, waarmee de impasse in Den Haag compleet lijkt. En toch zal er wat moeten gebeuren, want nieuwe verkiezingen, wat je voorzichtigjes aan al hoort, komen er echt niet. En áls ze al zouden komen, is het maar zeer de vraag of ze soelaas zouden bieden. De dame en heren zullen het met de kiezersuitspraak van 9 juni moeten doen, om de rijdende rechter maar eens te parafraseren.
Waar zijn ze nou zo bang voor? Waarom wil Rutte per se geen paars-plus en Cohen absoluut geen middencoalitie? Ze zijn gewoon bang voor de volgende verkiezingen. Bij paars-plus zit de VVD met drie progressieve partijen in een kabinet, bij de middencoalitie moet de PvdA met twee rechtse partijen regeren. Een minderheidspositie in een kabinet van een andere politieke kleur, terwijl op de rechterflank de PVV en op de linkerflank de SP klaar zitten om de kiezers weg te snoepen. Geen aanlokkelijk perspectief, vanuit partijbelang bekeken.
Daarmee is er eigenlijk maar één echte mogelijkheid: een vrijwel nationaal kabinet van VVD, PvdA, CDA en D66. Misschien zelfs nog met GroenLinks erbij, om binnen het kabinet een balans te vinden tussen links en rechts. De beste risicospreiding voor Rutte en Cohen, die allebei maar één concurrent overhouden in de oppositie. Zoiets zal het – na nog maanden van gedoe – dus wel gaan worden. Het is de lafste optie – maar zelfs daarvoor is meer lef nodig dan de politieke leiders op dit moment lijken te hebben.