Nee lieve lezers, geen angst, doctor Van der Heiden begint niet op de valreep een medische rubriek. Ik hou me bij het politieke. Griep en afscheiding zijn de twee kwalen waar Uri Rosenthal terdege rekening mee moet houden in zijn tot mislukken gedoemde informatiearbeid.
Ik snap wel dat-ie dat moet doen hoor, de mogelijkheden onderzoeken van een regeringscombinatie met VVD en PVV. Maar de enige denkbare mogelijkheid van zo’n coalitie is met het CDA, en samen hebben ze maar 76 zetels. In zo’n geval hoeft er maar één Kamerlid een griepje te hebben, of die meerderheid is weg. Bij belangrijke wetgeving kan dat meteen het einde van een kabinet betekenen.
We hebben al eens het gedwongen aftreden van twee ministers gezien (de IRT-affaire) omdat een paar coalitieparlementariërs in tegenstelling tot hun oppositionele collega’s niet op tijd terug waren van de opnames van Sterrenslag. Een griepje kan dus ook aardig wat roet in het eten gooien. En dan gaat een griepje meestal nog over.
Maar afscheiding, dat blijft. En dat gevaar zit er dik in. Want Geert en held Brinkman kunnen nog zo hard roepen dat er niks aan de hand is, maar er lijkt wel degelijk sprake van een beginnende machtstrijd binnen de PVV. Brinkman lijkt me nou niet het type om te buigen, zelfs niet als-ie echt van de fles afblijft, dus dat zal wel een keer barsten worden. En huppakee, weg meerderheid.
Het kan wel, regeren met een zeer nipte meerderheid. Van Agt en Wiegel hebben het gedaan en het vier jaar lang volgehouden. 77 zetels, en toch niet gevallen. Ook toen waren het roerige tijden, met flinke polarisatie. Een groot verschil is echter wel dat het politieke stelsel veel stabieler was. Toen had je nog partijen van rond de 50 zetels.
Het is in het landsbelang te hopen dat Rosenthals rituele dans snel voorbij is en hij aan het werk kan gaan om een levensvatbaar kabinet in elkaar te zetten. Alhoewel, levensvatbaar? Welke combinatie hij – of wie dan ook – in elkaar draait, de kans dat een nieuw kabinet de eindstreep haalt nadert tot nul. Kunnen we weer fijn naar de stembus om de boel weer eens op z’n kop te zetten.