Voor een vrij neurotische controlefreak is het lastig om niet precies te weten wat de toekomst gaat brengen. Ik ben een vrij neurotische controlefreak. De kranen van het bad dichtdraaien met je tenen omdat je anders opgegeten wordt door een monster (ik was zes) of je bureau zo opruimen dat alles precies een centimeter uit elkaar ligt (een paar minuten geleden). En nu heb ik, voor het eerst in mijn leven, echt geen flauw idee hoe het komende jaar eruit gaat zien.
Zonder heel diep na te denken, iets dat ik normaal heel graag doe; heel diep en lang over dingen nadenken, mailde ik spontaan het secretariaat dat ze me de komende tijd geen mailtjes over colleges en deadlines hoefden te sturen. Ik zou immers een paar maanden niet op de Universiteit te vinden zijn. Ik kreeg een mailtje terug: de deadline voor het inschrijven voor colleges naderde. Paniek. Want het was toch de universiteit en je kon toch gewoon een tijdje niks doen en dan volgend jaar dat vak doen en niet nu en dat was dan geen probleem en dan werd je niet weggestuurd ofzo want dat kon niet toch? Het ligt niet aan jou beste lezer, zij snapten ook niets van mijn mailtje.
Uiteindelijk bleek het in orde, ik kan gerust een half jaar pauze nemen en na de zomer verder studeren. Alleen loopt mijn stage maar tot maart. En dan? Blijf ik daar dan werken? Of doe ik nog een stage? Of volg ik extra vakken? Of ga ik gewoon reizen? Dat kan ook he, gewoon reizen. Of gewoon niks doen, dat schijnt ook lekker te zijn, niks doen. Keuzes maken is ook lastig voor vrij neurotische controlefreaks.
Ik hoopte ook heel erg dat ik na het lange en diepe nadenken op een antwoord zou komen, maar dat kwam ik niet. Nu nog steeds niet trouwens.
Ik ben Jacqueline, een neurotische controlefreak, en ik heb geen flauw idee wat me de komende maanden te wachten staat. Voor sommige mensen is dat misschien heel leuk, ik vind het vooral heel spannend