Wat hebben VS minister Steven Chu, een zonnecel en ware liefde met elkaar te maken? Zo op het eerste oog vrij weinig, maar het molecuul waar chemicus Matthijs Otten komende maandag op promoveert vormt de missing link tussen alledrie.
De ster van de show is het molecuul polyisocyanide, een ontzettend lang geleidend molecuul. ‘Het was alsof ik naar een slang in het gras zat te kijken,’ zegt Otten. Toen hij door de microscoop naar één van zijn eigen moleculen keek zag hij het wonderbaarlijk genoeg bewegen. Otten: ‘Omdat het stofje ook nog eens fluorescent is lijkt het alsof je vanaf de maan naar een lichtgevende snelweg op de aarde kijkt.’ Bijzonder? Jazeker wel. Het was namelijk pas de tweede keer in de geschiedenis dat iemand zo’n lichtgevend glibberend molecuul onder de microscoop bekeek. ‘En laat degene die dat voor de eerste keer deed nu Minister van Energie in de Verenigde Staten zijn,’ zegt Otten lachend.
Wat kunnen we eigenlijk met polyisocyanides? Zo los kun je er vrij weinig mee. Maar in samenwerking met een ander molecuul worden ze ineens heel handig. Peryleen bijvoorbeeld is een stofje dat, net als het bladgroen van een plant, zonlicht kan opvangen en omzetten in energie. Wat het uitermate geschikt maakt voor een zonnecel, alleen zijn ze los moeilijk te verwerken tot een cel. ‘Wanneer we er de polyisocyanides aan vast maken ontstaat er een soort stroomdraadje dat ineens wel goed te verwerken is,’ zegt Otten.
En wat heeft polyisocyanide met ware liefde te maken? Het kan niet missen: Op de afdeling Organische Chemie onder promotor Roeland Nolte ontmoette Otten zijn toekomstige vrouw. De polyisocyanides zorgden zelfs voor zo’n chemie dat de Ottentjes, die al getrouwd zijn, op dezelfde dag gaan promoveren. Matthijs Otten promoveert om half twee op zijn, ongetwijfeld favoriete, molecuul, waarna het om half vier de beurt is aan Irene Otten-Reynhout om te promoveren. Voxlog zal er op de heugelijke dag in ieder geval bij zijn.