Radboudstudent en NOS-nieuwslezer Rachid Finge schrok zich een hoedje toen hij zichzelf terug zag op de cover van het blad HP/De Tijd met een artikel over succesmarokkanen. Niet omdat hij geen succes heeft, maar omdat hij helemaal geen Marokkaan is. Voxlog belde met Rachid over deze wel heel pijnlijke kwestie.
Je bent dus succesmarokkaan…
‘Ja, uit een Libanese vader en een Surinaamse moeder wordt blijkbaar een Marokkaan geboren. Vraag me niet hoe!’
Ok, een succesallochtoon dan…
‘Tja, ook dat eigenlijk niet. Ik ben in Nederland geboren en getogen, in Leiden om precies te zijn, en spreek geen woord Arabisch of Surinaams, laat staan Marokkaans.
Hoe kom je dan in dit artikel terecht?
‘Geen idee, ik heb niemand van HP aan de telefoon gehad. Een collega belde me over het artikel. Ik ben daarna meteen naar de kiosk gerend en heb het nummer gekocht. Toen zag ik ook meteen hoe de journalist te werk is gegaan. Hij heeft 165 succesmarokkanen bij elkaar geschraapt op basis van hun naam en publieke functie zonder verdere research te doen. Dat denk ik tenminste, want de mensen die genoemd worden zijn meestal redelijk bekend. En Rachid klinkt wel Marokkaans.’
En toen heb je meteen een boze brief naar de redactie gestuurd?
‘Ik heb een mailtje gestuurd met de vraag waarom ik als Marokkaan te boek stond. Maar ze reageerden nogal vreemd. Ze zeiden ‘tja, hier waren we al bang voor’. Dat geeft wel te denken over de manier van werken bij HP.’
Je voelt je niet gestigmatiseerd?
‘Neuh, niet echt. Ik ben en voel me geen allochtoon, ondanks mijn naam. Ik heb er ook nooit last van gehad. Vaak vinden mensen het zelfs wel interessant, zo’n multi-culti achtergrond. Maar op zichzelf vind ik de intentie van het artikel prima, namelijk laten zien dat het ook wél goed kan gaan met allochtonen. Maar dan moeten ze wel iets beter opletten wie ze daarvoor kiezen.’
Waarom vinden ze jou een succesnummertje?
‘Naast mijn studie communicatiewetenschap in Nijmegen werk ik ook als nieuwslezer en redacteur bij de NOS en 3FM. Als kind al was ik gefascineerd door radio en wist ik dat ik er mijn beroep van wilde maken. Toen Peter de Vries van 3FM zijn stem op een dag kwijtraakte, mocht ik invallen. Ik ben eigenlijk nooit meer weggegaan.’