Ik kom net uit het graf. Het graf achter de studentenkerk. Een idee van studentenpastor John Hacking. Hij nam zelf de spade ter hand, spitte door wortels en grint, tot er een kuil ontstond van de gebruikelijke grafdiepte. Er ligt een vlonder en ik krijg een tuinstoelkussen mee: de ingrediënten voor een half uur overpeinzingen.
Dit zogenaamde louteringsgraf is een kunstproject van de studentenkerk. Vanaf vandaag tot 12 oktober kan iedereen die dat wil plaatsnemen in het graf. Het is bedoeld om een tijdlang te ervaren wat het is als je leven plotseling wordt stilgezet. Al is het volgens de pastor niet de bedoeling dat je ervaart hoe het is om dood te zijn. Dat kan immers niet. Hieronder een verslag van wat ik dan wél heb ervaren.
Het is niet gemakkelijk, op bevel spirituele ervaringen opdoen. Vergelijk jezelf maar met een heilige, had de pastor van tevoren gezegd. Die dragen ook vaak een schedel bij zich. Zo worden ze steeds herinnerd aan de vergankelijkheid van het leven. Maar tegelijkertijd is het een aansporing: je leeft maar een keer, geniet er nu van.
Dertig minuten onder de grond. Ik kijk omhoog, de jagende wolken, wat blauwe lucht. Gelukkig houdt de miezerregen op en wordt het droog. Het graf wordt omringd door vier bomen: twee forse beuken, twee stevige eiken. En middenin is een kijkgat naar de lucht. De pastor heeft deze plaats vast met zorg uitgekozen.
Een andere Vox-redacteur gruwelt van de gedachte in dit graf te moeten liggen. Maar ik heb geen angst voor de dood. Ik stel haar me zo voor als een eindpunt. Het leven als een lange lijn, met een begin en een eind. Ach, wat is er eigenlijk zónder begin en einde? Wat zou ik nog van de wereld begrijpen als er uitgerekend aan mijn leven geen einde zou komen?
Daar komt de pastor het einde van mijn benedenaardse verblijf aankondigen. Hij vertelt over de overweldigende mediabelangstelling voor zijn project. Zelfs voor de Belgische en Duitse radio heeft hij verteld over zijn graf. Maar geen van die journalisten heeft zich zelf voor een half uur in het graf gewaagd. Ik was de eerste.
Wie zullen er na mij komen? In ieder geval een moslimstudente, zegt de pastor. Zij stopt de dood van haar vader, een jaar geleden, weg. In dit graf móet ze er wel aan denken, en daarom wil ze erin. Verder kan iedereen die dat wil in dit graf even een pauze in zijn leven inlassen. Een korte pas op de plaats. Best fijn, eigenlijk, even doen alsof je dood bent.
