Student bedrijfscommunicatie Jacqueline van Dongen (19) komt ook in haar tweede jaar met scherpe observaties van de dingen om haar heen. Deze week: ‘Bellen met ons mam’.
Ik heb een gewoonte. Dat is op zich niet zo raar, iedereen heeft ze. Zoals anderen teennagelbijten of pizzakorsten laten liggen, bel ik mijn moeder. En ik ben er niet trots op. Zo volwassen als ik pretendeer te zijn, zo’n moederskindje ben ik. Om de haverklap bel ik haar. Een festival met Nico Dijkshoorn en Herman Koch organiseren? Geen probleem. Slechte Internetverbinding? Ik bel mijn moeder.
Dus wanneer er een laptop gekocht dient te worden, er een belastingformulier binnenkomt, ik kennis maak met de pijnlijke optie ‘saldo ontoereikend’ in een dure kledingwinkel, ik ziek ben en (ja, hier schaam ik me voor ja) zelfs als ik een goed punt voor een toets heb gehaald: ik bel het thuisfront. Mama bellen betekent comfort, support en meer van die woorden die een aflevering van Oprah tot een goede maken. Moeders zijn zo subjectief als maar kan, en dat is prettig. Ik hoef geen eerlijke mening, geen berispend toontje en al helemaal geen goedbedoeld advies dat, zoals met vaders meestal wel het geval is, recht indruist tegen je eigen plannen. En daarom bel ik haar. Om even te horen dat ik gelijk heb, dat ik iets goed gedaan heb of dat ik een kop kippensoep nodig heb. ‘
Maar volgende week word ik twintig. En dan gaan er andere regels gelden. Er zal niet meer elke dag met moeders gebeld worden. Vanaf nu zul je dingen zelf gaan beslissen. Dus.
Ik heb mijn goede voornemen al klaar. Voortaan ga ik met mijn plastic zwaaien, mijn huis grondig verbouwen, mijn relaties verbreken, mijn broccoli tot snot koken en katers van 3 dagen doorkomen zonder ‘ons mam’ te bellen. (Mensen die hierbij opmerken dat ik enig kind ben en dit dus niet mag zeggen vervloek ik) En het toverwoord in deze situaties zal zijn: volwassenheid. Ik vind het nu al niks. Maar om toch goed te beginnen, ga ik het nu meteen doen. UPC bellen. Internet opzeggen. Ik ga het nu doen, zonder mijn lieve moedertje.
Maar mam, als je dit leest: kun je mij dan even bellen?