Toen men mij verzocht de Nijmeegse introductie als Gediplomeerd Fijnproever te bezoeken, aarzelde ik uiteraard geen moment. Met 115 kilo schoon aan de haak mag ik mezelf namelijk graag een bedreven lekkerbek noemen. Komende week zal ondergetekende daarom campus en binnenstad afstruinen in een verbeten zoektocht naar groente, fruit en BBQ. Zesde halte: een gratis vette hap bij Studentencafé Piecken, ter afsluiting van de intro.
Na de wanvertoning bij AKKU valt het me uitermate zwaar om me nogmaals op te laden voor een slecht bereide avondmaaltijd. Door al dat belabberde voedsel van de afgelopen week heeft mijn maag zich minstens driemaal omgedraaid en is het vetgehalte in mijn lichaam met zeker 175 procent gestegen. Toch dient een deskundoloog zich te allen tijde behoorlijk van zijn taak te kwijten, dus terwijl thuis de vitaminerijke maaltijdsalades klaargemaakt worden, begeef ik me met opgeheven hoofd richting Hoogeveldt.
Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen, blijkt de belangstelling – ten opzichte van de voorgaande etentjes – overweldigend. Het gerecht waarvoor de gasten zich door een ellenlange rij moeten worstelen, bestaat uit shoarmavlees met een pitabroodje, patat met een flinke klodder mayo en een eenvoudige salade. Wie het niet uithoudt zo lang met lege maag te wachten, kan terecht bij een smoezelig, karakteristiek biologisch eetkraampje om een voorafje weg te hakken. En dat is opvallend genoeg prima binnen te houden!
Uiteraard – hoe kan het anders! – gaat er toch weer van alles mis met het hoofdgerecht. Want hoewel de kok zonder twijfel een authentieke shoarmaboer is, verandert het pitabroodje in recordtijd in een onsamenhangende brij van bloem en korstjes. Wanneer ik mezelf door de vochtige bult salade en friet – ik kreeg de laatste, aangekoekte restjes – gewerkt heb, is het vlees – eveneens het onderste uit de pan – onderhand taai en koud. Daarnaast trachten tijdens het eten twee stomvervelende grapjurken een burleske act op te voeren om de aanwezigen te enthousiasmeren – tevergeefs, helaas.
Bekeken door de bril van afgematte eerstejaars, schieten superlatieven werkelijk tekort om de geneugten van dit avondmaal te beschrijven. Ondergetekende proeft het voedsel echter met de verfijnde tong van een Gediplomeerd Fijnproever, en dat komt de beoordeling allerminst ten goede. Zelfs de prima sfeer – die nog verhoogd wordt door het condoompje dat naast mij op de grond met een leeg sigarettenpakje ligt te flirten – kan mij niet meer verleiden tot een positieve mening. De koek is gewoonweg op.
Maar toch, lopend op mijn laatste tandvlees, overmeestert mij plotseling het besef dat dit het eindstation van mijn speurtocht is. Mijn deerniswekkende darmen kunnen hun geluk niet op. Uit pure vreugde ga ik zelfs nog even met het Groene Hert op de foto. Welja, gewoon omdat het kan. Bedankt voor het lezen van deze reeks en veel succes met bijkomen; ondergetekende gaat de komende weken op water en brood.