Toen men mij verzocht de Nijmeegse introductie als Gediplomeerd Fijnproever te bezoeken, aarzelde ik uiteraard geen moment. Met 115 kilo schoon aan de haak mag ik mezelf namelijk graag een bedreven lekkerbek noemen. Komende week zal ondergetekende daarom campus en binnenstad afstruinen in een verbeten zoektocht naar groente, fruit en BBQ. Vijfde halte: de pannenkoeken van AKKU in De Ondergang.
Met een afgekorte naam die staat voor Aktie Komitee Kritische Universiteit, riekt AKKU op voorhand al naar fundamenteel linkse sympathieën die hun oorsprong vinden in de rumoerige zeventiger jaren. Maar hoewel de nietsvermoedende student deze vakbond waarschijnlijk inderdaad met langharig volk, heavy metal en bètastudies associeert, behartigt AKKU al jaren de belangen van elke universitaire student in Nijmegen. Om die nobele invalshoek te benadrukken, nodigt de vakbond tijdens deze intro iedereen uit een pannenkoek te komen eten in het Gymnasion.
Bij aankomst wordt één ding direct duidelijk: AKKU moet het niet van de aankleding hebben. Stilletjes achter de half gevulde fietsenrekken verscholen, staan twee medewerksters zich aan een armetierige wegwerpkookplaat in het zweet te werken. De eerstejaars zitten ondertussen ongeduldig te wachten op voedsel. Helaas echter, levert de noeste arbeid die de kokkinnen verrichten, iedere ronde nét te weinig pannenkoeken op om de hele zaal van eten te voorzien. In het AKKU-kantoor – met behulp van enkele picknicktafels tot eetzaal omgetoverd – klinkt dan ook steeds luider de jammerklacht van uitgehongerde studenten in spe.
Wanneer de pannenkoeken ondergetekende eenmaal bereiken, is er slechts weinig reden tot juichen. Het sjofele lapje dat ik voorgeschoteld krijg, oogt alsof het uit een gebrek aan beslag ontstaan is. De wattige smaak houdt het midden tussen een servetje en de vacht van een dooie rat. Gelukkig staat er, speciaal voor de gezonde eters onder ons, op elke tafel een bak groente en salade. Maar ook de gewassen leiden onverbiddelijk tot een deceptie, aangezien de verse bestanddelen volledig worden overschaduwd door het exuberante blikvoer.
De volgende pannenkoek mag dan wel stukken beter gevormd zijn, maar ziet er beduidend minder natuurlijk uit dan zijn voorgangers. Nader onderzoek bevestigt die vermoedens: de kokkinnen – die op het eerste oog zo’n integere indruk maakten – hebben tersluiks prefab-pannenkoeken van de Aldi aangerukt om de honger van hun gasten te stillen. Iedereen die gisteren dus eveneens verbaasd was over de perfecte rondingen van de laatste pannenkoeken, weet nu wat er werkelijk gaande was bij AKKU. Bedrog! Zwendel! Oplichterij!
Sfeer? Onvoldoende. Dames? Ruim onvoldoende. Eten? Ronduit slecht. Een wanvertoning pur sang, waar zelfs die twee ijskoude flesjes Grolsch niets aan kunnen veranderen. Vanavond neemt ondergetekende zijn laatste avondmaal met frisse tegenzin tot zich in Studentencafé Piecken, onder het genot van livemuziek en in het gezelschap van een scheepslading vol nieuwbakken Hoogevelders. Lees morgen op Voxlog hoe ik mijn gastronomische zoektocht afsluit!