Toen men mij verzocht de Nijmeegse introductie als Gediplomeerd Fijnproever te bezoeken, aarzelde ik uiteraard geen moment. Met 115 kilo schoon aan de haak mag ik mezelf namelijk graag een bedreven lekkerbek noemen. Komende week zal ondergetekende daarom campus en binnenstad afstruinen in een verbeten zoektocht naar groente, fruit en BBQ. Vierde halte: de laatste wokmaaltijd van de Refter, die vanwege het druilerige weer niet op het plein maar in het gebouw geserveerd wordt.
Al zolang als de Refter bestaat, is er een discussie gaande over de kwaliteit van het voedsel dat er opgediend wordt. Toch trekt het etablissement al jarenlang elke dag grote hoeveelheden klanten. Reden genoeg om eens een deskundig oordeel te vellen over de introgerechten die het personeel de eerstejaars voorschotelt. Met een wokmaaltijd samengesteld uit Thaise kip met rode pepers, knoflook en koriander, kouseband en eiernoedels lijkt succes verzekerd!
Helaas. Vanavond geen frivole vrouwtjes, geen aangeschoten gezelschap, geen ongelimiteerd bier, geen V.I.P.-behandeling en geen ambiance. Slechts een gratis – dat wel! – bordje vol ondefinieerbare Oosterse meuk. Nu kan ik mezelf allerminst een leek noemen op het vlak van Reftervoer, maar het valt zelfs mijn getrainde maag zwaar om zoveel vunzigheid fatsoenlijk te doorstaan. Een merkwaardige eigenschap van de gerechten die men in deze eetgelegenheid serveert, is dat de afzonderlijke componenten na drie happen steevast samensmelten tot een schabouwelijk prutje. Het oog wil ook wat, lieve mensen – zeker aangezien dat doorgaans groter dan de maag is.
Het moet gezegd worden: aan klantvriendelijkheid geen gebrek bij De Refter. Zo wordt het diner me zonder bureaucratisch geouwehoer, en met een welgemeende glimlach, gratis overhandigd. Toch kan ook een dergelijke, sympathieke behandeling niet voorkomen dat deze onappetijtelijke maaltijd – in combinatie met de steriele atmosfeer van het pand – de doorsnee bezoeker droefgeestig zal stemmen.
Het enige wat me derhalve belet deze maaltijd volledig de grond in te stampen, zijn enige restanten ethisch besef en de mondiale honger. Ik loop vanavond tenminste rond met een gevulde maag – maar daarmee is dan ook alles gezegd. Godzijdank staat er een lang weekend voor de deur om bij te komen van de genadeloze aanslagen die mijn gestel de afgelopen week te verwerken heeft gekregen. Aanstaande maandag vervolgt ondergetekende zijn ingrijpende beoordeling bij studentenvakbond AKKU in het Gymnasion. Prettig weekend en tot volgende week op Voxlog!