Navigator Tirza houdt wel van samenkomsten met andere studenten: ‘Mensen zijn allemaal zo verschillend gemaakt dat we elkaar aanvullen. Gezamenlijk zijn we net één groot organisme.’ Gisteren kwam de christelijk georiënteerde Nijmeegse Studentenvereniging Navigators (NSN) bij elkaar om naar een zogeheten praise band te luisteren, en ook vooral om mee te doen.
Je kunt geen voet binnenzetten in de zaal van de Villa van Schaeck, of er komt een verenigingslid naar je toe. Niet met een elevator pitch, maar vanuit schijnbaar oprechte interesse. ‘Ik ben blij om te zien dat er vanavond nieuwe gezichten te zien zijn’, vertelt preses Thomas Bakker. De avond is onderdeel van het introductieprogramma, maar de voorzitter noemt het ook ‘een beetje een avond voor de leden zelf’. De huisband, bestaande uit mensen die elkaar kennen van NSN, speelt religieuze liederen en de zaal zingt vrolijk mee. Bakker: ‘We hebben ongeveer eens in de twee maanden zo’n avond met de praise band.’
Na de wat verlate soundcheck begint de band te spelen. Meteen verzamelt iedereen zich voor het podium en begint iedereen mee te zingen, alsof het, inderdaad, één organisme betreft met zijn eigen flow. ‘Ik kan me voorstellen dat het wat raar overkomt op een buitenstaander’, vertelt Navigator Jochem. ‘De eerste keer dat ik hier kwam, dacht ik ook “Wat is dit?”’
Zijn bebrilde buurman beweegt mee op de zoete softrockklanken; nog een andere student verheft zijn armen en vult de tijd tussen twee nummers mijmerend met een eigen gebed. Achter de band worden de songteksten op de wand geprojecteerd. Loopt de techniek even achter op de muziek, dan levert het geen problemen op: vrijwel iedereen kent de teksten uit het hoofd en blijft zingen.
Met een intermezzo halverwege de avond, waarin Jochem het podium opklimt en het introductiethema ‘Dorst?’ uitlegt met enkele losjes voorgelezen Bijbelcitaten, is het geheel een ongeforceerd samenzijn. Wie weet zijn er zelfs enkele nieuwe zieltjes gewonnen om de huidige groei kracht bij te zetten.