Eerstejaars Jacqueline van Dongen (19), student bedrijfscommunicatie, gunde je afgelopen jaar wekelijks een inkijkje in het wel en wee van een eerstejaars. Deze week de laatste aflevering van dit collegejaar: vakantie.

Aan het eind van een jaar willen mensen elkaar altijd ‘iets meegeven’, een wijsheid of zoiets. Of ze gaan praten over wat er leuk was aan het vorige jaar, of goede voornemens verzinnen voor het volgende. Ik niet, ik heb daar een hekel aan.
Niemand houdt zich ooit aan voornemens en ik weet niet eens een wijsheid, dus laat maar.

Een ding dat ik wel wil zeggen, zo aan het eind van het jaar, is: ik heb echt heel veel zin in de vakantie. Oké, het is misschien niet het filosofische hoogstandje dat je verwacht had, maar ik weet zeker dat ik hiermee de meningen van een hoop mensen verwoord.
Het lullige aan die laatste paar weken is dat je tentamens hebt, maar dat het líjkt alsof je al vakantie hebt. Je hebt, zeg maar, vier weken de tijd voor vier tentamens. En als de zon dan schijnt en je in Nijmegen in de tuin ligt, is het eigenlijk gewoon vakantie. Maar eigenlijk dus niet, heel verraderlijk.

Er is maar één nadeel aan vakantie; er is altijd een soort sociale druk om naar een ontzettend vette, spannende, mooie en exotische bestemming te gaan. Ik trek me daar niks van aan en dus had ik dit weekend al een beetje vakantie, in Maastricht.
Normaal gaan alleen Duitsers daar naar toe, maar dit weekend was ik er ook (ook een soort van Duitser, laten we eerlijk zijn). Omdat Berend gaat verhuizen na zes jaar in Maastricht te hebben gewoond, besloten we een toeristentoer te maken, inclusief boottocht.
Zo kwam het dat we ’s middags in de St. Servatiuskerk stonden, mét camera. Het klinkt ontzettend cheesy, en dat was het eigenlijk ook, maar als je zo cool bent als wij kun je dat wel hebben. Na genoeg gezien te hebben van de kloostergang, dikke toeristen en gouden kisten (een sterattractie volgens de Capitoolgids) gingen we naar een bunker.

De bunker van St. Willem welteverstaan, en ook die was gaver dan verwacht. Na een beetje over de muren geklommen te zijn en elkaar neergeschoten te hebben als echte soldaten (een dag is lang mensen, je moet iets) zagen we dat er ook een ingang was.
Een lange donkere tunnel met slechts af en toe een klein lampje en, avonturiers als we zijn, gingen we naar binnen.

Uiteindelijk bleek het niet zo spannend omdat aan het einde een opa op een plastic stoeltje zat die ons uitlegde dat je elke zondag om 15.00 uur een avonturentocht kon maken, maar als ik dat er niet bij vertel is het wel echt spannend. Om bij te komen van deze ontzéttend uitdagende ervaring besloten we onze dag met een heerlijk, ontspannend boottochtje op de Maas. Jawel, inclusief witbier en bejaarden.

Mijn conclusie? Je hoeft helemaal niet ver weg op vakantie om een paar leuke dagen te hebben.

Shit, nou heb ik jullie toch nog iets meegegeven.