Laura de Vaan, promovendus bij taalwetenschap en het Centre for Language Studies en tevens toegewijd handbiker, is geselecteerd voor deelname aan de Paralympics in Beijing. Vox nam contact met haar op om de spanning te peilen.
Wildcard
Het was een spannende voorselectie. ‘Ik was genomineerd, want ik voldeed aan alle eisen. Maar de selectie was toch spannend, omdat het niet meteen bekend was hoeveel plaatsen er waren. In eerste instantie zou er maar één plaats zijn, maar toen heb ik via het Internationaal Paralympics Comité een wildcard op naam gekregen. Toen was ik pas verzekerd van mijn plaats.’
Blessure tot handicap
Laura kreeg op 16-jarige leeftijd een blessure aan haar enkel, wat zich ontwikkelde tot posttraumatische dystrofie. Ze handbiket pas vanaf 2004, en vier jaar later is ze geselecteerd voor de Paralympics. Je zou bijna denken dat gehandicapte sporters gedrevener zijn dan niet-gehandicapte sporters, maar volgens De Vaan is dat toch niet waar. ‘Het heeft er vooral mee te maken dat het aantal gehandicapte sporters beperkter is. En in mijn geval was het ook vooral mijn achtergrond die een grote rol speelde, ik heb altijd veel gesport.’
Fulltime baan
Laura rijdt met de handbike naar haar werk en traint drie keer in de week. Daarnaast is ze ook nog Assistent In Opleiding. Is handbiken op topniveau eigenlijk niet al een fulltime baan? ‘Dat zou natuurlijk kunnen, maar ik wil het toch liever blijven combineren. Ik zie het als een uitdaging.’
Ervaring
Laura deed eerder mee aan het EK en WK Aangepast Sporten. ‘Dat was zeker een hele leuke ervaring, maar de Paralympics zijn natuurlijk wel spannender.’ In hoeverre zijn de Paralympics eigenlijk te vergelijken met de Olympische Spelen? ‘Op de Paralympics zijn meer klassen vanwege het verschil in handicap, maar verder zijn het allebei evenementen voor topsporters.’
Liever geen handicap?
Bij de vraag of ze op dit moment zou kiezen voor het wel of niet hebben van een handicap, moet ze even nadenken. ‘Als iemand me nu zou bellen en zeggen dat er een genezing mogelijk was, zou ik zeggen dat ik toch echt even wilde wachten tot na de Paralympics.’