Deelnemen aan het WK wielrennen voor studenten is niet voor iedereen weggelegd. De organisatoren en de universiteit boden daarom zaterdag aan studenten en medewerkers the next best thing: een tourtocht over het parcours van de mountainbikewedstrijd op een gratis ter beschikking gestelde mountainbike. Een kans die door een Voxverslaggever met beide handen werd aangegrepen.
Onervaren in de sport als ik ben, heb ik geen idee wat me te wachten staat. Als de ‘grote meneren’ 120 kilometer op dergelijk terrein kunnen fietsen, dan moet 32 km te doen zijn, zo redeneer ik. In het begin van de rit is het parcours geen enkel probleem. De eerste kilometers in het bos zijn vlak en gaan over relatief eenvoudige paden. Onderschatting ligt op de loer.
Vibraties
Na verloop van tijd geraak ik op minder geëffende paden. Steentjes zorgen voor vibraties die tot irritatie in de armen leiden. Op het moment dat ik me enigszins begin te ergeren aan de kiezels doet een andere hindernis zijn intrede in het parcours: boomwortels. Plotseling blijkt er geen pad meer te bestaan, waar deze niet in groten getale tussen het zand liggen te loeren. Het lichaam moet daardoor veel klappen opvangen. Pijntjes beginnen door te dringen in armen en rug.
Met enige regelmaat is er een rustmoment tussen de stenen en wortels door. Dit geeft het lichaam de mogelijkheid om te herstellen. Stiekem snak ik echter naar een nieuwe test. Enkele pittige heuveltjes, al dan niet met flinke wortels op het pad, doen mijn wens uitkomen. De langere stukken ‘vals plat’ daarna doen pijn in de kuiten en voor het eerst begin ik buiten adem te raken.
Na een zwaar gedeelte, met een overdaad aan los zand, wachten er enkele gevaarlijke afdalingen. Deze vereisen stuurmanskwaliteiten. Remmen is vaak geen optie, want het ongelijke karakter van de ondergrond geeft hier nauwelijks gelegenheid toe. Te hard in de remmen knijpen zou ontegenzeggelijk tot een valpartij leiden.
Zelfkastijding
De bewegwijzering in de rit laat wel eens te wensen over. Meer dan eens moet ik omkeren, omdat ik een afslag heb gemist. Op één punt is de aanduiding echter heel duidelijk: twee pijlen naar beneden gericht! Met dichtgeknepen remmen stuiter ik naar beneden. Wonder boven wonder blijf ik zelfs op het afsluitende bultje van dit ‘ravijn’ op de fiets zitten. Beneden is een post van de organisatie. De dames daar zijn vermoedelijk in het bezit van een EHBO-diploma.
Enkele meters na de bijna-doodervaring moet ik dezelfde heuvel weer omhoog. Gelukkig via een trap, want fietsen lijkt me schier onmogelijk. De bandensporen naast de trap vertellen een ander verhaal. Met de fiets op de schouder voel ik me desondanks een hele meneer.
De fysieke ongemakken beginnen in aantal toe te nemen. Iedere hindernis doet de verzuring voelen. Hoewel het voor het lichaam goed is dat het einde nadert, doet deze tocht naar meer verlangen. Met mountainbiken haal je voldoening uit zelfkastijding. Ik begrijp nu waarom veel Nijmeegse studenten in het bezit zijn van een terreinfiets. Voor eenieder die het heeft gemist, de paden liggen er nog.
Meer foto’s zien van Teun’s beproeving? Kijk hier.
Bekijk hier de video: hoe Teun verliest van het mulle zand en en passent een bruiloft crasht.