Na onveilige seks met een onbekende jongen doet Sofie een aidstest. Homohuisgenoot Leon doet gezellig mee.
Vandaag de allerlaatste, dubbele aflevering (please don’t cry) van Sofies Soap: ‘Adiós’
Gosh, wat kunnen sommige mensen zich enorm opwinden over negers en aids en erectie en whatnot. Ik heb met jullie te doen: wat moeten jullie in godsnaam doen nu Voxlog met vakantie gaat en ik vertrek. Dus.
Begin deze week ontvang ik na twee tergend zware weken de uitslag. Moet samen met Leon langskomen bij de GGD (een veeg teken: goed nieuws doen ze toch wel over de telefoon?). Het mapje met De Uitslag ligt op tafel. ‘Je weet dat je de test na drie maanden moet herhalen?’ zegt de verpleegster. ‘De kans is erg klein dat je dan alsnog positief test, maar voor de zekerheid is het beter.’ Mijn bloed begint weer te stromen. ‘Ik heb geen aids?’ ‘Je bent niet besmet met hiv,’ verbetert de verpleegster me. ‘En bent ook negatief voor chlamydia en hepatitis.’ Opgelucht loop ik naar buiten. Leon geeft me een thumbs up. Hij is ook schoon.
Om het te vieren besluiten we die avond te gaan stappen. Leon en Mark sleuren me mee naar De Mythe. Leon haalt drie martini’s met ijs. ‘Op aidsvrije seks!’ proost hij. Om ons heen beginnen samesex koppeltjes intussen intiem te dansen en in donkere hoekjes een stapje verder dan intiem te gaan. Een jongen met een mediterraans uiterlijk – type take me take me now – kijkt toe vanaf de zijkant. Hij probeert mijn blik te vangen. Verward doe ik mee aan dit spelletje – ik dacht dat alle bezoekers hier van de gay persuasion waren? Hij houdt twee martini’s in de lucht en wenkt me. ‘Hello’, zegt hij met een zwaar accent. ‘You don’t seem to send any gay vibrations.’ Ik giechel. ‘I like boys’, antwoord ik. ‘Just like my two friends over there.’ Mr take me now blijkt afkomstig uit Brazilië. Het is zijn laatste avond in Nederland, na een half jaar bij een ICT-bedrijf gewerkt te hebben. ‘I am a real nerd’, zegt hij. ‘Sure you are’, zeg ik, onverholen zijn biceps bewonderend.
Ik hoef vast niet uit te spellen wat er die avond gebeurde. Ik nam hem mee naar mijn kamer, waar ik na het fiasco van laatst een familiepak condooms naast mijn bed heb gezet. Vooroordelen of niet: deze Latin lover kon er wat van. Mijn god, ik geloof niet dat ik ooit zo’n nacht heb gehad. De volgende ochtend word ik wakker met een enorme kater. Ik wil me naar de badkamer haasten om hem te besparen waar Vuilnismanjongen laatst niet aan ontkwam, maar hij trekt me terug in bed. ‘You are cute like this’, fluistert hij. ‘Yeah, right’, zeg ik. ‘And shit smells like roses.’ Hij begraaft me onder een berg kussen. Te verbaasd dat hij zich niets aantrekt van mijn imposante morning after adem laat ik het maar gebeuren. ‘Too bad you can’t come to Brasil with me tonight.’
Met Ants op het terras neem ik de gebeurtenissen van gisteravond door. ‘Hij vond het jammer dat ik niet meekon’, mijmer ik, terwijl ik een afscheids-smsje tik aan Latin lover Luis. ‘Tuurlijk, Sofie’, zegt Ants. ‘Ik kan me best voorstellen dat hij je uitgelopen mascara en ochtendwalm niet kon weerstaan.’ ‘Sommige mannen vinden dat aantrekkelijk’, mompel ik. ‘Zoals die Pepijn zeker?’ Ik zucht: ‘Begin jij nu ook al? Ik weet niet eens wie het is. Iemand die me via de Voxlogredactie opspoorde en met me uitwilde. Maar ik zal daar mijn zorgvuldig bewaarde identiteit prijsgeven, nee hoor. We hebben nooit afgesproken, alleen even gebabbeld aan de telefoon.’ Mijn gedachten dwalen intussen af naar Luis. Als dat toch eens kon? Gewoon alles achterlaten om naar Brazilië te gaan. Geen suffe studie na de vakantie, geen lastige familie, beter weer… ‘Hé, Ants’, zeg ik. Wat dacht je van Brazilië als vakantieland?’
Nog geen uur later sta ik met een enkeltje São Paulo in mijn hand in het reisbureau. ‘Je bent gek, Sofie’, zegt Ants. Zij heeft een retourtje geboekt voor over twee weken. ‘Je bent gewoon jaloers.’ Thuis gooi ik als een gek mijn leukste zomershirtjes en –rokjes in een koffer en pleur er wat slippers en ballerina’s, en vooruit, een paar blauwe laarsjes bovenop. Om half zes ’s avonds ontmoet ik Luis op het station, om de trein naar Schiphol te nemen.
Of ik denk dat het lang gaat duren, de romance tussen mij en Luis? Ach nee, maar het is een prima excuus om te ontsnappen aan de sleur van het studentenleven en me te storten in het uitgaansleven van São Paulo. Ik zal aan jullie denken Arie, Richard, Bert, Annika, Clarissa, Bijs, Grolsch, Pedro, Anco, Nelis en alle anderen die het maandenlang volhielden mijn geneuzel te volgen. Respect. En voor nu: adiós.