Sofie gaat stappen met haar huisgenoten, maar wordt op de terugweg beboet door een politieagente.
Vandaag aflevering 47: ‘Fans’
Ik weet niet waar het door komt, het mooie weer misschien, maar ‘ze hebben weer eens een blik opengetrokken’, zoals mijn moeder zo mooi kan zeggen. Zij heeft het dan over randdebielen in het verkeer, ik bedoel een blik hitsige kerels. Ik sta graag in het middelpunt van de belangstelling – en zo niet, dan doen een slobbertrui en een chagrijnig hoofd wonderen – maar afgelopen week werd het me wat te gortig.
Callcenter John, jeweetwel, Mr. Vlassnor van mijn bijbaan, krijgt het als eerste in zijn bol – dat ik snotverkouden ben deert hem niet – en vraagt me mee uit. Of mijn borsten, ik ben er niet zeker van, aangezien zijn blik steeds naar beneden afdwaalt. ‘’t Is push-up’, zeg ik, terwijl ik mijn armen over elkaar vouw. ‘Stelt niet zoveel voor.’ ‘Oh, dat maakt niet uit’, lacht Callcenter John, ‘Ik hou wel van klein.’ ‘Ík niet, John’, zeg ik veelbetekenend, snuit mijn neus, en zet mijn koptelefoon op om een klant te bellen. De rest van de week laat ‘ie me met rust, maar het is ook wel gedaan met de extra commissies, vrees ik.
Diezelfde avond zit ik tot laat met Antsje op het terras, als twee smakelijk getinte jongens zich ongevraagd bij ons voegen. Diegene met de vlotste babbel begint op Ants in te praten, die mij wanhopige blikken toewerpt (ze is momenteel nogal anti-man), terwijl de andere jongen dichter naar mij schuift. De sfeer is niet bedreigend, en de jongens leuk, maar als Ants demonstratief opstaat kan ik weinig anders dan volgen.
En dan zat ik nog met die freecard met dat 06-nummer in mijn maag. Ik blijk met mijn soapverhalen nog meer op te wekken dan ergernis en ranzige parodiesoaps: ik heb een Fan, die op de redactie een kaart met zijn nummer voor me heeft achtergelaten. ‘Sofie?!’ roept Fan verbaasd, als ik eindelijk de moed bijeen heb geraapt om te bellen. ‘Je bestaat écht!’ en dan: ‘Wil je met me uit?’ Tsja, de consequentie van een échte column is nu eenmaal dat je onherroepelijk mensen tegen je in het harnas jaagt als ze weten dat je over hen schrijft. Dus het onthullen van mijn identiteit lijkt me ronduit een slecht idee. Nog los van het feit dat ik geen zin heb in nóg een stalker story en Fan voor mijn part dead ugly kan zijn. Stiekem kan me dat niet schelen. Vannacht val ik glimlachend in slaap. Want ik heb een Fan.