Terwijl Sofie haar kamer opruimt voor de verhuizing, probeert W. – Sofies toyboy huisgenootje – haar te zoenen.
Vandaag aflevering 46: ‘Boete´
Stomverbaasd grijpt W. naar zijn gloeiende wang. ‘Het is over tussen ons. Ik wilde geen relatie, jij wilde niet alleen maar seks, get over it!’ bijt ik hem toe. Met vlammende ogen kijkt hij me aan: ‘Rot dan ook maar op’, briest hij en druipt af. Mijn andere huisgenoten zijn ook al laaiend enthousiast over mijn vertrek. ‘Dan verhuis ik naar Sofies kamer!’ juicht Leon. Hij zit al maanden te azen op een grotere kamer. Beteuterd zie ik hoe mijn huisgenoten plannen maken voor kijkavonden en de interne verhuizing.
Karin ziet mijn teleurgestelde gezicht en stelt voor om zaterdag met zijn allen te gaan stappen. W. lult zich er met een smoesje onder uit en ook Saar mompelt een excuus. Dus staan Leon, Karin en ik om half twaalf in de stad te discussieren waar we heen gaan. Karin wil naar het Bascafé, Leon prefereert de NDRGRND en mij kan het allemaal niet schelen. Als er maar gedanst gaat worden. Als compromis volgt een minikroegentocht. Eerst het Bascafé, waar trieste dertigers en big haired vrouwen die zo uit The Nanny lijken weggelopen elkaar vermaken. Karin is binnen no-time zat en probeert oudere mannen met buikjes hun bier af te troggelen.
De halflege NDRGRND, waar we een tegenstribbelende Karin mee naartoe sleuren voor ze zich stort op een van die vaderfiguren, blijkt dé plek voor lusteloos over de bar en op bankjes hangende jonge meisjes en groezelige jongens met lang haar, die hun best doen te kijken alsof ze zich niet vermaken. Het stinkt. Karin troont ons langs de volle terrassen mee naar de Boogie Wonderland, waar iedereen zich ontzettend loopt te amuseren. Helaas ook iets te dikke jongens en meisjes met kort haar en zweetplekken van de absurd felle lampen. Ook hier stinkt het. Om drie uur heb ik het wel gehad en laat Leon en Karin in een innige verstrengeling achter op het podiumpje van de Boogie.
Ik steek de Oranjesingel over en word onmiddellijk aangehouden door een nogal chagrijnige politievrouw. Duidelijk niet een vrouw die erop kickt midden in de nacht argeloze fietsers op de bon te slingeren, maar dat maakt haar niet sympathieker. ‘Door rood’, zegt ze. Ik zwijg. ‘Geen licht. Identiteitsbewijs?’ Ik kijk schuldbewust. ‘Ik ben net uitgeweest, dan neem ik alleen wat geld mee in mijn broekzak.’ ‘En wel plek voor je mobieltje?’ blaft de vrouw. Ze schrijft de boete uit. ‘€30 euro voor geen licht, €50 voor door rood en €25 voor geen identiteitsbewijs. Triomfantelijk overhandigt ze me de papiertjes. ‘Wat?’ begin ik verontwaardigd, maar de kenau heeft zich al op een volgende slachtoffer gestort. ‘Doe iets nuttigs’, grom ik, weinig origineel. ‘Verkrachters vangen ofzo’. Mokkend fiets ik naar huis.